Ο Φάβιος και ο φαύλ(ι)ος

Όπως ο Μ.Ναπολέων, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Σαίξπηρ και άλλοι μεγάλοι άνδρες της ιστορίας, έτσι κι΄εγώ διάβαζα πρόσφατα τον αγαπημένο μου Πλούταρχο και συγκεκριμένα τους παράλληλους βίους του Περικλή (του Περικλέους)  και του (Ρωμαίου) Φάβιου Μάξιμου, οι οποίοι, για όσους δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες, ήταν εξαίρετοι στρατηγοί. Ήταν για μένα μία διέξοδος στην αποπνικτική ατμόσφαιρα του πολέμου ή κατ΄άλλους της “στρατιωτικής επιχείρησης” της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας.

Και για να σας προκαταλάβω, μην περιμένετε από μένα ένα απόστρατο φαροφύλακα να σας αναλύσω πώς διαμορφώνεται η κατάσταση, ποιός θα νικήσει, ποιές οι απώλειες και λοιπές εξειδικευμένες απαντήσεις, επειδή η Υπηρεσία Φάρων, όπου υπηρέτησα, ανήκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Εξάλλου, δεν έχουν αρχίσει ακόμα οι ναυτικές “παρεμβάσεις” στη Μαύρη θάλασσα. Είμαι πλέον, ένας απλός πολίτης.

Τολμώ όμως να καταθέσω ότι, από τις συζητήσεις στην  τηλεόραση, από τα σχόλια των εφημερίδων και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου πλήθος δημοσιολογούντων από καθηγητές διεθνών σχέσεων (έχουμε αλήθεια τόσους πολλούς;), απόστρατους αξιωματικούς όλων των όπλων (και πυρομαχικών), Ρωσολόγους, Ουκρανολόγους, Τουρκολόγους, τουρκοφάγους, αναλυτές (γενικώς), δημοσιογράφους (ακόμα πιό γενικώς), καλλιτέχνες (πάσης τέχνης), παπάδες (ευτυχώς δεν έχουν ακόμα επισήμως εμφανιστεί, παρ΄όλο που παίζουν έντονο παρασκηνιακό ρόλο στην “υπόθεση” ), έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι εάν προσπαθήσεις να βγάλεις άκρη ποιός φταίει και τι θα γίνει ή θα πρέπει να σταματήσεις τελείως να ασχολείσαι (δύσκολο λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης) ή θα πρέπει να ζητήσεις την βοήθεια της επιστήμης.

Η σοβαροφάνεια, η -τάχα- εμβρίθεια, η ασχετοσύνη, η έλλειψη κοινής λογικής, το κόλλημα, η-δήθεν-αγανάκτηση και -φυσικά- η κατατρόπωση της Ελληνικής γλώσσας, σε όλο τους το μεγαλείο. Και το πιό ωραίο. Σχεδόν όλοι, είναι βέβαιοι ότι η γνώμη τους για την εξέλιξη του πολέμου θα επικρατήσει, ξεχνώντας ότι η μωρία τους πιθανόν να τους εκθέσει καθώς η παγκόσμια ιστορία και δη των πολέμων,βρίθει από εκπλήξεις και αδιανόητες εξελίξεις.

Η ουσία; H τραγωδία συνεχίζεται και εμείς ασχολούμαστε εάν η βοήθεια που στείλαμε στην Ουκρανία έπρεπε να ήταν μόνο ιατροφαρμακευτικό υλικό ή\και πολεμικό. (Βασίμως υποψιάζομαι ότι, λογικά, στο ιατροφαρμακευτικό υλικό, δεν θα έπρεπε να  υπάρχει οινόπνευμα διότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή μολότωφ).

Α, ρε κατακαημένη Αράχωβα.

Συγγνώμη, παρασύρθηκα. Για άλλο πήγαινα και άλλο βγήκε. Το παρακάτω.

Εκεί λοιπόν που διάβαζα για τον βίο του Φάβιου, ξαναείδα και θυμήθηκα του περιστατικό του Μάνλιου Τορνουάτου.

Ο Μάνλιος Τορνουάτος ήταν ύπατος (consul) κατά την περίοδο της εισβολής των Γαλατών στη Ρώμη και λόγω της έκρυθμης κατάστασης, ορίστηκε από τη Σύγκλητο, δικτάτωρ(ας). Στη Ρώμη, σε εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές της αυτοκρατορίας (θυμίζω ότι η αυτοκρατορία στα λατινικά ονομάζεται imperium, εξ΄ου και ιμπεριαλισμός κλπ- σας λέει κάτι που συμβαίνει τώρα; ), μπορούσε να διοριστεί κάποιος δικτάτορας με απεριόριστες εξουσίες, ανεύθυνος και μόνο για έξι (6) μήνες, κάτι το οποίο τηρήθηκε ευλαβικά από όλους τους , κατά καιρούς, δικτάτορες. Δηλαδή, τρίχες, να είσαι δικτάτορας για μόνο 6 μήνες, Μιλάμε για δικτάτορες γιαλαντζί συγκρινόμενοι με τους σύγχρονους οι οποίοι,μέχρι να πεθάνουν, θέλουν να σώσουν τον τόπο τους και μερικές φορές και άλλες χώρες…

Έτσι, το 340 π.Χ ο Τορκουάτος έγινε δικτάτορας. Αυτός είχε και ένα γιό στρατηγό, ο οποίος σε μία μάχη συνέτριψε τους Γαλάτες. Μπράβο παιδί μου, είπε ο πατέρας, έλα να κάνουμε και ένα θρίαμβο. Ξέρετε, αυτά που κάνουν με παρελάσεις, πανηγύρια, με αλυσοδεμένους σκλάβους, τέτοια που βλέπουμε σε χολυγουντιανές ταινίες. Έρχεται το παλληκάρι, γίνεται ο θρίαμβος, ταρατατζούμ, ταρατατζούμ, τελειώνει. Μόλις τελείωσε η γιορτή, φωνάζει ο Μάνλιος (ο μπαμπάς) την ανακτορική φρουρά και διατάζει να συλλάβουν τον γιό του, διότι παρήκουσε τις εντολές  του για μη εμπλοκή με τους εχθρούς. Τον συνέλαβαν λοιπόν και τον αποκεφάλισαν αν και είχε νικήσει τους Γαλάτες! Ηθικόν (Ρωμαϊκόν) δίδαγμα. Οι πολίτες οφείλουν να υπακούουν στους νόμους καΙ  στις επιταγές της πολιτείας, πόσω μάλλον εν καιρώ πολέμου.

Καταλαβαίνω ότι πολλοί θα αναρωτηθούν, τι σχέση έχει με εμάς ο πατέρας-κτήνος Μάνλιος.

Έ, είναι αυτές οι στιγμές όπου το “κουρασμένο μου μυαλό” κάνει περίεργους συνειρμούς ή αν θέλετε νοηματικούς ακροβατισμούς.

Λοιπόν, διάβασα τελευταία, ότι έχουν δρομολογηθεί κάποιες απολύσεις δικαστών οι οποίοι\ες δεν εκπληρούσαν  επαρκώς τις υποχρεώσεις τους και συγκεκριμένα, αργούσαν πάρα πολύ να διερευνήσουν τους φακέλλους που είχαν χρεωθεί και να τους παραδώσουν διά τα περαιτέρω. Μάλιστα, κάποια δικαστής είχε στα συρτάρια της τετρακόσιες (400) εκκρεμείς υποθέσεις! (έτσι έγραψαν οι εφημερίδες). Λέει κάθε σώφρων και νομοταγής πολίτης, επιτέλους μήπως διορθωθούν τα κακώς κείμενα. Όμως, υπάρχει και συνέχεια η οποία συνδέεται με τον Μάνλιο.

Υπάρχει διάταξη σε νόμο περί δημοσίων υπαλλήλων, όπου κάποιος ο οποίος κρίνεται παντελώς ακατάλληλος δεν μπορεί να απολυθεί, αλλά μπορεί να επιλέξει μια άλλη δημόσια υπηρεσία και να μετατεθεί εκεί!! Και εξεγέρθηκαν όλοι οι αμετανόητοι και ανάλγητοι φιλελέδες. Γιατί; Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μία σοφή διάταξη η οποία εδράζεται στην ανθρωποκεντρική αντίληψη όλων των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων και αυτά που μπορεί να ισχυριστούν μερικοί κακεντρεχείς, ότι – τάχα- γίνονται για να μη χαθούν οι ψήφοι των επιόρκων και  των συνοδοιπόρων τους , δείχνουν έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης, συντροφικότητας και υφέρπουσα ζήλεια.

Μέχρις εδώ μπορώ να κατανοήσω τις αντιδράσεις των συμπολιτών μου. Αυτό όμως που προσπαθώ να φανταστώ, είναι ποιά θα ήταν η αντίδραση του Μάνλιου σ’ αυτή την περίπτωση. Σίγουρα όχι ήπια και ευγενική.

Όμως, για να μη φανώ φιλοδικτατορικός, η δική μου πρόταση θα ήταν να μετατεθεί η κυρία σε μία υπηρεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης (για να μη χάσει την επαφή με το “Σώμα”), να της δώσουν ένα γραφείο και μιά καρέκλα, να στηθεί έξω από τα δικαστήρια της σχολής Ευελπίδων (για να μη χαρακτηριστεί καταχρηστική μετάθεση) και να πουλάει και κολλάει …Μεγαρόσημα. Εσείς τι θα προτείνατε;

Υ.Γ. Μερικοί μπορεί να σκέφτονται, εδώ ο κόσμος καίγεται και ο φαροφύλακας χτενίζεται. Ναί, όμως ο πόλεμος κάποτε θα τελειώσει, η ασυδοσία πότε;