Μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη

Στο φύλλο του Σεπτεμβρίου δημοσιεύτηκε στα «ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ» μια είδηση με τίτλο: «Νέα προσπάθεια για θεριζοαλωνιστική». Πρόκειται για μια επιχειρηματική προσπάθεια του Παναγιώτη Δευτερέβου, που έφερε πρόσφατα στα Κύθηρα θεριζοαλωνιστική μηχανή νέου τύπου, κατάλληλη για τα χωράφια του τόπου μας.

Ανέκαθεν παράγονταν σιτηρά στο νησί μας, κυρίως στάρι. Η γη μας είναι κατάλληλη και η καλλιέργειά τους έδιδε τροφή σε ανθρώπους και ζώα. Παλιότερα το όργωμα και η σπορά ήταν επίπονος εργασία, ακόμα πιο κοπιώδη ήταν ο θέρος και το αλώνισμα. Ακολουθούσε το επίσης κοπιώδες άλεσμα στους νερόμυλους και τους ανεμόμυλους. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η διαδικασία έχει μηχανοποιηθεί σε όλα της τα στάδια. Από τη σπορά τού σταριού μέχρι και την παραγωγή του αλευριού δεν συμμετέχει σχεδόν καθόλου ανθρώπινο χέρι, ανθρώπινος μόχθος. Η όλη διαδικασία είναι πολύ ευκολότερη από τη συγκομιδή της ελιάς ή του σταφυλιού.

Advertisement

Χωράφια ανεκμετάλλευτα υπάρχουν πολλά στα Κύθηρα. Για το όργωμα υπάρχουν επίσης πολλά  τρακτέρ που ουσιαστικά υπολειτουργούν στο νησί μας. Θέρισμα και αλώνισμα με τη νέα θεριζοαλωνιστική. Η δεματοποίηση του άχυρου γίνεται και αυτή μηχανικά.Το άλεσμα το κάνουν ηλεκτροκίνητοι αλευρόμυλοι που είναι πανεύκολο ή να επαναδραστηριοποιηθούν οι παλιοί ή να αποκτηθούν νέοι ακόμα και από τους Γεωργικούς Συνεταιρισμούς. Και το κοσκίνισμα κι αυτό μηχανικά. Άρα η παραγωγική διαδικασία δεν αποτελεί πρόβλημα, η απόφαση μονάχα λείπει.

Το πιο σημαντικό θέμα ίσως είναι η διάθεση των προϊόντων, άλευρων και ζωοτροφών. Για μεν τις ζωοτροφές δεν νομίζω ότι υπάρχει θέμα αφού εισάγονται στο νησί μας μεγάλες ποσότητες, μα και το αλεύρι εισάγεται τόσο για οικιακή χρήση, όσο και για τις ανάγκες των Κυθηραϊκών φούρνων που βρίσκονται επί δεκαετίες σε συνεχή ακμή παράγοντας και εξάγοντας το πιο δυναμικό προϊόν τού νησιού μας, τα παξιμάδια Κυθήρων.

Το Κυθηραϊκό ελαιόλαδο, κατά γενική ομολογία, κάνει τη διαφορά ώστε το παξιμάδι μας να ξεχωρίζει και να είναι ασυναγώνιστο σε γεύση και ποιότητα. Γιατί να μη συμμετέχει και το Κυθηραϊκό αλεύρι στο παξιμάδι; Ίσως παρουσιαστεί θέμα τιμής, γιατί το εισαγόμενο αλεύρι έχει χαμηλό κόστος παραγωγής. Εδώ λοιπόν είναι το πρόβλημα. Νομίζω πως στους Γεωργικούς Συνεταιρισμούς πέφτει το βάρος να διερευνήσουν το θέμα και να κινήσουν τα νήματα για να αποκτήσει το νησί μας, με σχετικά εύκολο τρόπο, μια ακόμα πηγή εσόδων από τα εγχώρια εδάφη.

Μια πρωτογενή γεωργική παραγωγή με προστιθέμενη αξία μέχρι το τελικό προϊόν. Κάτι που εσαεί παραμένει ζητούμενο, γιατί δεν το τολμάμε. Η μεθόδευση θα πρέπει να είναι απλή. Οι κάτοχοι γης να δηλώσουν τα στρέμματα που μπορούν να διαθέσουν. Οι κάτοχοι τρακτέρ πόσα στρέμματα και σε ποια περιοχή διατίθενται να δραστηριοποιηθούν. Η θεριζοαλωνιστική μηχανή πόσες εκτάσεις μπορεί να καλύψει. Οι κάτοχοι φούρνων ποια ποικιλία σταριού ή άλλων σιτηρών επιθυμούν για το αλεύρι και τι ποσότητα μπορούν να απορροφήσουν. Επίσης οι κτηνοτρόφοι τι θα καταναλώσουν από άχυρο και πίτουρο. Μετά ας πάρουν χαρτί και μολύβι οι ειδικοί να υπολογίσουν το κόστος κατά στρέμμα και την τιμή τού αλευριού.

Με τους κατάλληλους χειρισμούς και τις εξισορροπήσεις όλα μπορούν να λυθούν. Απόφαση, σωστή οργάνωση, κοινή προσπάθεια από πολλούς και μπορούμε να δούμε τους κάμπους μας πάλι πράσινους την άνοιξη και να χρυσίζουν στο έμπα τού καλοκαιριού. Το τσιριγώτικο παξιμάδι να εκτοξεύεται στα πέρατα του κόσμου, γιατί ζυμωμένο με βιολογικό στάρι και λάδι, από τα χώματά μας βγαλμένα και τα δύο, πιότερο θα μοσχομυρίζει σαν ψήνεται και πιο τραγανό από κάθε άλλο, στα στόματα θα χάνεται.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2020