Κυθηραϊκό τοπίο και ανεμοτουρμπίνες

Θέλω να σας μιλήσω για το κυθηραϊκό τοπίο, όπως εγώ το ζω και το αντιλαμβάνομαι, και την επίδραση που πιστεύω ότι θα έχει πάνω του η εγκατάσταση των ανεμοτουρμπινών.

Οι ανεμοτουρμπίνες δεν είναι στύλοι της ΔΕΗ ούτε καν κεραίες της  κινητής τηλεφωνίας. Είναι μέγα – κατασκευές  βιομηχανικού μεγέθους και για αυτό προτιμώ να χρησιμοποιώ τον αγγλικό όρο (wind turbines), γιατί το«ανεμογεννήτριες», εκτός του ότι ακούγεται πολύ ποιητικό, μπορεί κάποιος να το συνδέσει και με τους κατά 20-30 φορές χαμηλότερους ανεμόμυλους…

Advertisement

Όσοι αγαπάτε το νησί και το έχετε χαζέψει από ψηλά σε κάποιο σας ταξίδι με το αεροπλάνο,  θα έχετε νοιώσει φαντάζομαι αυτή την βαθιά συγγένεια με το τοπίο του, σαν να κοιτάτε ένα αγαπημένο σας πρόσωπο. Πρώτα απ’ όλα το πεπερασμένο του μεγέθους του, όλο κι όλο μια αγκαλιά μέσα στην οποία μπορείτε να ονοματίσετε το κάθε χωριό, βουνό και λαγκάδι. Κι έπειτα, το ανάγλυφο του εδάφους του, με τους ελάχιστους κάμπους και τους πολλούς λόφους, στοιχεία που εναλλάσσονται αρμονικά, με μια αναλογία μεγέθους που είναι συνώνυμο της ομορφιάς. Θα έλεγε κανείς ότι η λέξη «ομορφιά» (εὖ

+μορφή) έχει πάρει το όνομά της από αυτό το τοπίο, του οποίου όμως αυτή ακριβώς η «μορφή» κινδυνεύει σήμερα να αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα, από την μεγάλης κλίμακας, εγκατάσταση ανεμοτουρμπινών.

Αλλά είμαστε μόνο οι Τσιριγώτες που βλέπουμε έτσι το νησί; Δεν νομίζω. Τις τελευταίες δεκαετίες πλήθος «Αγγλων, Γάλλων, Πορτογάλων» αλλά και Ελλήνων έχει συρρεύσει αναγνωρίζοντας αυτήν ακριβώς την  σπάνια ομορφιά. Αποτέλεσμα τούτου, οι τιμές των παλιών σπιτιών και των χωραφιών να εκτιναχτούν στα ύψη. Σήμερα αυτές οι κοινότητες «ξένων»  πρωτοστατούν στην προσπάθεια να μην εγκατασταθούν οι τουρμπίνες. Βλέπουν τα στοιχεία που τους τράβηξαν να έλθουν και να επενδύσουν στα Κύθηρα, αυτή η εικόνα που μαγεύει το κουρασμένο από την πόλη μάτι και η αίσθηση απομάκρυνσης από το  κατασκευασμένο περιβάλλον,  κινδυνεύουν να χαθούν.

Λένε ότι η εγκατάσταση αυτή είναι αναγκαία για να απαλλαγούμε από τα ορυκτά καύσιμα και να προστατέψουμε τον πλανήτη από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Δηλαδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να προστατέψουμε τον πλανήτη χωρίς να καταστρέψουμε τα πιο όμορφα τοπία της πατρίδας μας; Μήπως απλά η εγκατάσταση των τουρμπινών απλά βολεύει τους πολιτικούς και τους απαλλάσσει από τον κόπο και το κόστος να σκεφτούν άλλες λύσεις; Γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχη σπουδή για την εγκατάσταση λιγότερο οχληρών Α.Π.Ε. σε ευαίσθητα από αισθητική, τουριστική και οικολογική άποψη σημεία; Γιατί δεν ενισχύονται τα νοικοκυριά με κίνητρα εγκατάστασης οικιακών μονάδων; Γιατί δεν υποστηρίζονται οι ενεργειακές κοινότητες; Γιατί δεν δίνεται η δυνατότητα στους εναπομείναντες μόνιμους κατοίκους των νησιών να αποφασίσουν αυτοί για το «που» και το «πόσες» όσον αφορά την εγκατάσταση των τουρμπινών στον τόπο τους; Μήπως τελικά,όχιτο καλό του πλανήτη, αλλά το καθαρό οικονομικό συμφέρον κάποιων λίγων είναι πίσω απ’ όλα αυτά;

Λένε ότι είναι θέμα γούστου και ότι οι ανεμοτουρμπίνες «δεν ενοχλούν» ή ότι «δένουν αρμονικά με το περιβάλλον». Οι ερώτηση εδώ είναι «ποιό περιβάλλον;». Το ίδιο ρούχο μπορεί να δείχνει όμορφο ή ουδέτερο πάνω σε έναν άνθρωπο και καταστρεπτικά άσχημο πάνω σ’ έναν άλλο. Λέτε να ταιριάζουν στα Κύθηρα με τους χαμηλούς λόφους, τους κολπίσκους και τις πολυάριθμες μικρούλες ρεματιές, δέκα ντουζίνες συνθετικοί πύργοι 130 μέτρων ύψους ο καθένας με άνοιγμα φτερών 70 μέτρα; Θα περιμένουμε πρώτα να εγκατασταθούν για να δούμε αν ενοχλούν; Αυτές είναι κατασκευές που φαίνονται από μίλια μακριά, πώς θα φαίνονται από τα χωριά μας; Και η εγκατάστασή τους; Οι τόνοι τσιμέντο που θα χυθούν μέσα σε δασικές περιοχές; Η αποψίλωση που θα γίνει για να είναι εφικτή η διέλευσή τους; Δεν υπάρχει μια τεράστια υποκρισία μέσα σε όλα αυτά, όταν ο απλός πολίτης κινδυνεύει να τον πάνε στα δικαστήρια αν επιχειρήσει να καθαρίσει το χωράφι του και από τα χόρτα ακόμη; Και όταν το «ρούχο» αυτό παλιώσει και δεν χρησιμοποιείται πια, που θα πάει; Εδώ και τα σκουπίδια της ανακύκλωσης υπάρχει δυσκολία να απομακρυνθούν από το νησί. Οι εταιρείες που θα εγκαταστήσουν αυτές τις μη – ανακυκλώσιμες  μονάδες και θα τις εκμεταλλευτούν στο έπακρο για δεκαετίες, πουλώντας το ρεύμα που θα παράγουν, είναι πιθανό να εξαφανιστούν όταν θα πρέπει να τις απομακρύνουν ώστε να απαλλαγούν από το πολύ μεγάλο αυτό κόστος. Γιατί δεν εκπλήσσει κανέναν ένα τέτοιο σενάριο; Μήπως γιατί το έχουμε ξαναδεί να παίζεται στο παρελθόν;

Δεν μπορώ να σας μιλήσω με την ίδια σιγουριά για τις άλλου είδους επιδράσεις που πιθανώς να έχουν αυτές οι εγκαταστάσεις στην ζωή μας. Πρόσφατα διάβασα επιστολή των επιστημόνων του Εθνικού Αστεροσκοπείου προς τον δήμαρχο  που λέει ότι κινδυνεύει ακόμη και το μικροκλίμα του νησιού (προβέντζα). Και απ΄ ότι γνωρίζω, είναι σίγουρο ότι επιδρούν και στο οικοσύστημα (μεταναστευτικά και αρπακτικά πουλιά). Όταν δε, είναι εγκατεστημένες κοντά σε οικισμούς (Μυλοπόταμος, Πελαγία) λέγεται ότι επιδρούν και στο νευρικό μας σύστημα μέσω των χαμηλών συχνοτήτων των ήχων που παράγουν. Αυτά και άλλα τέτοια υπάρχουν καταλληλότεροι άνθρωποι να τα υποστηρίξουν ή να τα διαψεύσουν(Δείτε περισσότερες πληροφορίες για το ζήτημα αυτό στον ιστότοπο kythira-windturbines.com). Αλλά και μόνο ο κίνδυνος να χάσει το νησί μας τα αισθητικά χαρακτηριστικά εκείνα που έχει διατηρήσει αναλλοίωτα για αιώνες και τα οποία του προσδίδουν σήμερα προνομιακή θέση στον χάρτη του τουρισμού, αλλά και της καρδιάς μας, δεν αρκεί για να μας συνασπίσει ενάντια σε αυτή την επαχθή εισβολή;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ Φ.360 ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020 ΤΗΣ ΕΝΤΥΠΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ