Η στάχτη έγινε κανονικότητα, η ευθύνη αόρατη

Πόσες φωτιές έχουμε ζήσει τα τελευταία 30 χρονια; Σχεδόν κάθε καλοκαίρι ένας πόλεμος ακήρυχτος, ύπουλος που μας στερεί την ποιότητα ζωής, την καθιστά δυσβάσταχτη, εώς ότου γίνει τελικά αδύνατη…

Πόσα χρήματα και πόση προσπάθεια διαθέτει η Πολιτεία και οι πολίτες σε αυτό τον πόλεμο; Φαντάζομαι καμία σχέση με όσα διατίθενται για στρατιωτικούς εξοπλισμούς…

Άνθρωποι πεθαίνουν, χάνονται δάση, καταστρέφονται σπίτια, καλλιέργειες. Θεωρείται, πια, σχεδόν δεδομένη κατάσταση, προϊόν της κλιματικής κρίσης που κοντεύει να πάρει στο μυαλό των περισσότερων την μορφή κάποιας οντότητας αυτονομημένης από την ανθρώπινη δραστηριότητα…

Κι όμως ανθρώπινα χέρια από εγκληματική αμέλεια ή πρόθεση βάζουν σχεδόν πάντα δεκάδες εστίες ταυτόχρονα, όποτε πιάνουν δυνατοί αέρηδες και τραγικά ανθρώπινα λάθη ή αδιαφορία ή δολιότητα εμποδίζουν την πρόληψη και την κατάσβεση…

Η κλιματική κρίση διευκολύνει την καταστροφή …

Οι ποινές τέτοιες που προφανώς δεν πτοούν κανέναν επίδοξο εμπρηστή…

Τα δάση δεν προσλαμβάνουν μεγαλοδικηγόρους ώστε να διεκδικήσουν αποζημιώσεις από τους εμπρηστές ή τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας ούτε επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική συμπεριφορά των ψηφοφόρων όπως πχ τα επιδόματα και οι οικονομικές συναλλαγές …

Κατα συνέπεια όλοι οι υπεύθυνοι φορείς μπορούν, χωρίς πολιτικό κόστος, να οργανώνουν φιέστες στη λήξη της αντιπυρικής περιόδου και να δηλώνουν όλοι ικανοποιημενοι από το έργο τους, την προστασία του περιβάλλοντος, σε μια χώρα που καίγεται κάθε καλοκαίρι…

Κανείς αρμόδιος δεν παραιτείται! Κανείς αρμόδιος δεν έχει συνέπειες για την καταστροφή που συντελείται…

Και οι πολίτες;; Πόσα χρήματα διαθέτουμε για σπίτια, αυτοκίνητα, πλαστικά παιχνίδια, ρούχα, καφέδες και πόσα για δέντρα; Πόσα για πισίνες και κότερα και πόσα για φράγματα, στέρνες συλλογής νερού και συστήματα πυρόσβεσης;

Λαγούμια μάλλον θα χρειαστεί να σκάψουμε να γλιτώνουμε από τους καύσωνες κι όχι μεγαλοπρεπείς βίλες με πισίνες και mall και να προσευχόμαστε στο Θεό του ρεύματος να μην γίνει διακοπή και μείνουμε χωρίς κλιματισμό.

Η τεχνητή νοημοσύνη αναπτύσσεται ραγδαία. Η ανθρώπινη νοημοσύνη και το ήθος θα αναπτυχθούν άραγε προς την σωστή κατεύθυνση, ώστε να υπάρχει ελπίδα να αντιμετωπίσουμε τους πολέμους της γενιάς μας ;

 

 

---

Η Άντζελα Κακκάβα, Οδοντίατρος, Κυθήρια εκ μητρός, κάτοικος Πεντέλης Αττικής