Η Κύπρος σήμερα δεν «κείται μακράν»

Ενα από τα χειρότερα που μπορεί να συμβούν σε κρίσιμες συγκυρίες, ειδικά όταν απειλείται η εθνική ασφάλεια, είναι η επίδειξη πολιτικής ανευθυνότητας, είτε δια των λόγων, είτε δια των πράξεων.

Υπό αυτήν την έννοια, μόνο βλάβη και αχρείαστη διχογνωμία μπορεί να προκαλέσουν όσοι σχολιάζουν αρνητικά την αποστολή των φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά» και των δύο ζευγών μαχητικών F-16 στην Κύπρο, εν μέσω μίας μείζονος γεωπολιτικής κρίσης όπως αυτή που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή.

Οφείλει κανείς να δει τα πράγματα όπως είναι, ό,τι κι αν νομίζει. Η Κύπρος δέχεται επίθεση ή έστω απειλείται στρατιωτικά για πρώτη φορά έπειτα από την τουρκική εισβολή του 1974 και αυτήν τη φορά κανείς δεν διανοήθηκε έστω και να σκεφτεί ότι «κείται μακράν». Αλλη η Ελλάδα του 1974, άλλη του 2026.

Αντίθετα με τότε, που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε η παραμικρή δυνατότητα παρέμβασης, η Ελλάδα σήμερα ανταποκρίνεται άμεσα στο κυπριακό αίτημα συνδρομής και στέλνει δύο ναυτικές μονάδες και τέσσερα μαχητικά στο νησί.

Οι επιφυλάξεις, πέραν της αριστερίστικης αερολογίας, εντοπίζονται στο ότι η επίθεση των drones εκδηλώθηκε κατά βρετανικού εδάφους στο νησί και οι αμυντικές υποδομές των βάσεων μπορούν κάλλιστα να αναλάβουν την προστασία τους. Το θέμα είναι ότι η ελληνική συνδρομή ζητήθηκε από την κυπριακή Προεδρία. Και όσοι μιλούν για ευκαιρία πολιτικής εκμετάλλευσης από την ελληνική κυβέρνηση, θα πρέπει να αναλογιστούν τι θα συνέβαινε αν η Αθήνα αρνούνταν να την παράσχει.

Δεν πρόκειται πάντως ακριβώς για ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος, το οποίο θεσπίστηκε από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Κάτι τέτοιο έχει μία σειρά προϋποθέσεις, όπως: άμεση στρατιωτική απειλή, ανάληψη δεσμευτικής επιχειρησιακής εμπλοκής μικρότερης ή μεγαλύτερης κλίμακας και ρητή πολιτική δήλωση περί εφαρμογής των όσων προβλέπει το ενιαίο δόγμα.

Μπορεί όμως αυτά να έχουν λιγότερη σημασία από το γεγονός ότι η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή της Κύπρου στέλνει πολλαπλά μηνύματα, με πολλούς αποδέκτες.

Κατ΄αρχάς είναι μία έμπρακτη επίδειξη αλληλεγγύης στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Εν συνεχεία, είναι μία απόδειξη της επιχειρησιακής ετοιμότητας και του εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Προφανώς, είναι και ένα σαφές μήνυμα προς όλους τους συμμάχους, ορισμένοι από τους οποίους επίσης σπεύδουν να συνδράμουν στην ασφάλεια της Κύπρου, ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα και το κύρος να διαδραματίσει τον ρόλο που της αναλογεί στο απαιτητικό περιβάλλον ασφάλειας στην ΝΑ Μεσόγειο.

Και, σε κάθε περίπτωση, οφείλει κανείς να δει ότι δεν νοείται να αδρανήσει η Ελλάδα σε μία τέτοια περίπτωση και να απουσιάσει από τον ευρύτερο εθνικό χώρο, αφήνοντας ενδεχομένως δικαιώματα και πεδίο δράσης στην Τουρκία.

Και μόνο το τελευταίο θα αρκούσε ώστε να τελειώσει κάθε συζήτηση για αν έπρεπε ή όχι να σταλεί η ελληνική ναυτική και αεροπορική δύναμη στην Κύπρο. Σε μία περίοδο όμως που τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητο και οι ανατροπές συμβαίνουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, πρέπει να γίνεται με κάθε τρόπο σαφές ότι δεν υπάρχουν περιθώρια αδράνειας και ραθυμίας.

Στην πραγματικότητα, αυτά που επιτυγχάνονται με την ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, παράγουν πολύ περισσότερη εθνική υπεραξία από ό,τι κανείς μπορεί να νομίζει.  Και αυτό δεν μπορεί να υποτιμάται ή να αμφισβητείται.