Η ατυχία του να είσαι Έλληνας ψηφοφόρος…

Από πρωινή τηλεκπομπή.

Ευκλείδης Τσακαλώτος προς Κωστή Χατζηδάκη:

– Η Πορτογαλία από το πρόγραμμα του Ταμείου Ανάπτυξης της Ε.Ε. εξασφάλισε 2 δις ΕΥΡΩ για να χρηματοδοτήσει το πρόβλημα της στέγασης. Εσείς (δηλ. η κυβέρνηση) θα πάρετε μόνο 1,3 εκατομμύρια ΕΥΡΩ , όπως δείχνουν τα στοιχεία του προϋπολογισμού που καταθέσατε.

Κωστής Χατζηδάκης :

– Υπάρχει πρόγραμμα 1,7 δις το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για τη στήριξη της στέγασης.

Ευκλείδης :

– Ο Προϋπολογισμός σας αναφέρει 1.3  εκατομ. από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Χατζηδάκης:

– Υπάρχει πρόγραμμα 1,7 δις.

Καταλάβατε τίποτα αγαπητοί αναγνώστες; Ποιον να πιστέψει κάποιος καλόπιστος ακροατής; Εδώ, δεν έχουμε μιά διαφορά (πες) 5, 10 εκατομμύρια. Εδώ ο ένας λέει 1,3 εκατ. και ο άλλος λέει 1,7 δις.! Ούτε καν ισχύει ο συνήθης μπακαλίστικος τρόπος, ε΄, η διαφορά βρίσκεται κάπου στη μέση. Ποιά μέση; Η μέση εδώ είναι 850,650,000. Ποιός απ΄ τους δύο θα το δεχόταν; Άρα, κάτι δεν πάει καλά. Υποψιάζομαι ότι ο Τσακαλώτος μπορεί να έχει δίκιο, διότι στον προϋπολογισμό πιθανόν να υπάρχει αυτό το κονδύλι των 1,3 εκατομ. για να αναληφθεί από το ταμείο Ανάκαμψης. Αλλά, μπορεί και ο Χατζηδάκης να έχει δίκιο και να υπάρχει πρόβλεψη στον προϋπολογισμό 1,7 δις , από τα έσοδα του κράτους. Αν και οι δύο έχουν δίκιο , το ερώτημα που προκύπτει είναι. Σημασία έχει από πού θα βρεθούν τα 1,7 δις ή αν υπάρχουν και χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες της στέγασης των πολιτών;

Κατ΄εμέ, το πονηρόν της υπόθεσης είναι το εξής.  Όταν ο Χατζηδάκης λέει στον Τσακαλώτο ότι υπάρχει πρόγραμμα 1,7 δις, ο Αγγλοανατραφείς Γιουτζίν δεν του λέει (ως παλιά Αγγλική αλεπού) σε ποιό σημείο του προϋπολογισμού υπάρχει αυτό το ποσό, αλλά του επαναλαμβάνει  (τάχα αθώα), ότι το ποσό που θα εισπράξουμε απότο ταμείο ανάκαμψης, θα είναι 1,3 εκατ. Ο δε Ελληνογαλουχηθείς Κωστής (παλιά καραβάνα πλέον) δεν του απαντά ότι υπάρχει στον προϋπολογισμό, αλλά ότι υπάρχει πρόβλεψη.. Και αυτό διότι ο Ευκλείδης θα τον κατηγορούσε ότι είναι άσχετοι και χάνονται Ευρωπαϊκά κονδύλια ή ότι το κονδύλι αυτό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη στέγαση, θα πάει, που αλλού, στους συνήθεις ημετέρους της κυβέρνησης.

Για να βρεί λοιπόν κάποιος την άκρη , πρέπει να ανατρέξει στον προϋπολογισμό και στα κείμενα του ταμείου Ανάκαμψης. Ο ευρών την αλήθεια, αμειφθήσεται.

Το αυτό συμβαίνει σε πάρα πολλά θέματα. Άλλο. Ακρίβεια. Υπάρχει; Φυσικά, στραβωμάρα έχουμε; Πώς όμως αντιμετωπίζεται; Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το φαινόμενο είναι παγκόσμιο και καταβάλλει  προσπάθεια με όλη της τη  δύναμη να την καταπολεμήσει, χρησιμοποιώντας όποια εργαλεία διαθέτει για να την απαλύνει. Η αντιπολίτευση, ότι είναι “ακρίβεια Μητσοτάκη” , επεξηγώντας ότι υπάρχει μια αύξηση (γενικώς) στην ενέργεια, αλλά αυτή δεν δικαιολογεί, σε καμία περίπτωση, το μέγεθος της δικής μας ακρίβειας. Και επειδή το πεδίο είναι πολύ ευρύ, παρουσιάζονται πληθος στοιχεία με ευφάνταστους πίνακες, εδώ είμαστε τελευταίοι λέει η αντιπολίτευση, όχι είμαστε στη μέση λέει η κυβέρνηση, εδώ είμαστε πρώτοι λέει η αντιπολίτευση, όχι είμαστε τελευταίοι λέει η κυβέρνηση και όποιος βρεί άκρη, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον .

Τα πιο ωραία όμως, βρίσκονται στις “λύσεις”. Π.χ. φταίνε οι μεσάζοντες (όχι οι έμποροι), διότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ “μεσαζόντων” και εμπόρων, καθώς είναι γνωστό, ότι οι μεν μεσάζοντες αισχροκερδούν ενώ οι έμποροι εμπορεύονται. Το ότι δεν υπάρχει κατηγορία ή επάγγελμα “μεσάζων” , δεν ενδιαφέρει κανένα. Διότι, εάν πουν ότι οι έμποροι αισχροκερδούν , θα φύγουν πολλά ψηφαλάκια.

Συνέχεια. Φταίνε τα “συμφέροντα”. Βεβαίως και φταίνε, αφού ο καθένας κοιτάζει το συμφέρον του (ενώ τα κόμματα το καλό του λαού). Άλλο. Φταίνε οι φόροι. Πάντα φταίνε οι φόροι. Διότι εάν δεν υπήρχαν, προφανώς θα ζούσαμε καλλίτερα. Πρόταση. Να τους μειώσουμε και να αυξήσουμε τις κοινωνικές παροχές, τις συντάξεις , τους μισθούς , τα επιδόματα, πάντως αύξηση. Με ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια. Και μείωση φόρων και αύξηση δαπανών. Αυτή , μάλιστα. Είναι μια βαθυστόχαστη σκέψη η οποία φαίνεται ότι είναι η λυδία λίθος στο πρόβλημα της ακρίβειας. Και είναι προφανώς πρωτοποριακό καθώς, απ΄ότι γνωρίζουμε , σε κανένα άλλο κράτος στον κόσμο δεν έχει υπάρξει τέτοια αντιμετώπιση της ακρίβειας. Εναπόκειται σε μας να προωθήσουμε αυτή την ρηξικέλευθη και πρωτοποριακή πρόταση , ως Ελληνική πατέντα, αρκεί να το πιστέψουμε.

Μετά από τα παραπάνω, τι μένει στον μέσο πολίτη ψηφοφόρο ο οποίος ταλανίζεται καθημερινά από τα γνωστά προβλήματα; Τίποτα. Τελικά, πιστεύει αυτόν ο οποίος εκπροσωπεί το κόμμα που ψήφισε, ρίχνει  και μία βρισιά στον αντίπαλο και συνεχίζει την ανηφόρα του.

Και λοιπόν; Έτσι θα πορευτούμε μέχρι τις εκλογές; Θα μου πείτε , πού ζεις ρε φαροφύλακα, ακόμα είσαι απομονωμένος στο φάρο; Γέρασες και δεν θυμάσαι τι γινόταν τα παλιά τα χρόνια; Γέρασα μεν, αλλά θυμάμαι και πολλά από τα παλιά.

Είναι όμως απάντηση αυτή;  Δηλαδή, οι σχεδόν δύο γενιές που αφήνουμε πίσω, δεν έχουν καταλάβει τι κάναμε εμείς , με τα λάθη μας, τις ολιγωρίες μας, έστω τους ανέξοδους αγώνες μας; Πού είναι η παιδεία μας, πόσα πανεπιστήμια έχουμε σήμερα, πόσοι πτυχιούχοι ανωτάτων σχολών, πόσα εκατομμύρια απόφοιτοι Λυκείου, πόσα δισεκατομμύρια διατέθηκαν; Όλοι αυτοί τι μάθαιναν τόσα χρόνια; Ήταν όλοι σαν τον μακαριστό ο οποίος δεν έβλεπε τι συνέβαινε στη δικτατορία, διότι ¨σπούδαζε”;

Για να κλείσω. Προσωπικά, μου είναι εμφανέστατη η έλλειψη κάποιου αξιόπιστου κόμματος το οποίο με σύνεση, εντιμότητα (όση μπορεί), και κυρίως ανοιχτόμυαλο στην εποχή και τις παγκόσμιες συνθήκες, ενημερώνει, κατευθύνει με νηφαλιότητα, χωρίς φωνασκίες, ακρότητες και υπερβολές τους  ΄Ελληνες πολίτες. Και, είναι πιθανό, να αναζωογονήσει τα αντανακλαστικά των συμπολιτών μας οι οποίοι έχουν απομακρυνθεί από την πολιτική  και τις κάλπες και έτσι να μειωθεί και το υψηλό ποσοστό αποχής.

 

Αντιλαμβάνομαι ότι, ένας τέτοιος πολιτικός οργανισμός  δεν θα συμφέρει ούτε την κυβέρνηση ούτε την αξιωματική αντιπολίτευση, διότι η πόλωση και η άγνοια τους εξυπηρετεί. Όμως η πόλωση αποκτά  δυναμική και μάλιστα καταστροφική, όταν φτάνει στην πλατιά μάζα των ψηφοφόρων, οι οποίοι είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να παρακολουθούν σε βάθος, αλλά πολύ βάθος, τα τεκταινόμενα. Εκεί λοιπόν οι έχθρες, οι κακίες, οι προσβολές, οι συκοφαντίες, ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο άνθρωπος.

Ας κάνουμε ένα βήμα παραπέρα. Είπαμε να κρατάμε τις παραδόσεις μας, αλλά όχι μόνο τις κακές. Γιατί υπήρξαν και καλές στιγμές στον Ελληνισμό.

Αφελής ή αιθεροβάμων; Μωρός ή ανόητος; Aπ΄ όλα. Πήξαμε στους κυνικούς και τους “ρεαλιστές”.