Φόβος κι ελπίδα (από τα ίδια υλικά)

Εσύ, που τρέχεις να ξεφύγεις. Ναι, σε σένα μιλάω, που τα διόδια έβαλαν προσωρινά φρένο στην φυγή σου. Σε σένα που η θάλασσα και ο αέρας φαίνονται ως κλειστοί διάδρομοι απόδρασης. Ποιόν νομίζεις ότι ξεγελάς, από ποιόν πιστεύεις πως απομακρύνεσαι; Ο εχθρός σου δεν καταλαβαίνει από σφαίρες και λεπίδες, δεν τον σταματάνε φράχτες και λαμαρίνες, πόσο μάλλον το καυσαέριο που βγάζεις από την εξάτμιση. Μην ξινίζεις το πρόσωπό σου, δεν θέλω να σε βρίσω, ούτε να σε κράξω επειδή θεώρησες πως ξέρεις καλύτερα από όσους σου είπαν “κάτσε σπίτι”.

Όχι, φίλε μου, αυτό που σε κάνει να τρέχεις δεν είναι ο ιογενής εχθρός σου, είναι ο φόβος σου. Και όσο τρέχεις, τόσο χάνεις. Βιάζεσαι και τρέχεις, γιατί νιώθεις πως δεν έχεις τον έλεγχο. Γιατί φοβάσαι πως θα χάσεις στιγμές με τα πρόσωπα που αγαπάς. Γιατί φοβάσαι ότι θα χάσεις, ότι θα χαθεί κάποιος που αγαπάς και ένα κομμάτι σου μαζί. Μη τρέχεις άλλο…

Advertisement

Ξέρεις, κι εμένα μου λείπουν οι φίλοι μου, οι φίλες μου, οι παρέες μου, το βαφτιστήρι μου. Άλλοι μένουν με απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων, άλλοι σε απόσταση βολής. Και δεν μπορώ να αγκαλιάσω κανέναν και καμία τους, ούτε καν την οικογένειά μου που το περνάμε μαζί όλο αυτό μέσα στους ίδιους τοίχους. Και στο αγόρι λείπει η κοπέλα του, νέες γνωριμίες είπαν “θα μιλήσουμε από κοντά σύντομα” και θα πρέπει να περιμένουν…

Μιλάω με φίλους στο τηλέφωνο και νοσταλγώ… Νοσταλγώ τα γέλια, τις φωνές, τα βράδια με τα επιτραπέζια, τις πρόβες που περνάμε όλοι μαζί πριν το live, τα δυνατά σπρωξίματα χαράς στα μεγάλα καλάθια σε έναν αγώνα μπάσκετ… Και ξέρεις κάτι; Δεν τρέχω, δεν βιάζομαι, απλώς περπατάω. Και χαμογελάω. Γιατί θα τα ξανακάνουμε όλα αυτά, θα ανταμώσουμε ξανά να μας ακούσει η γειτονιά.

Μπορείς κι εσύ να περπατήσεις, είμαι σίγουρος πως δεν το ξέχασες.

Και όσα μας λείψουν για λίγο όσο είμαστε μέσα στους τοίχους, θα τα κάνουμε στίχους…