Ένας χρήσιμος αριθμός

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο, είναι ένας αριθμός τηλεφώνου. Ο 1555. Αριθμός εύκολος, εύχρηστος και πολύτιμος για τις συναλλαγές σας.  Είναι, για όσους δεν έχουν ταλαιπωρηθεί ακόμα (όπως εγώ πρόσφατα), το τηλεφωνικό κέντρο του ΕΦΚΑ, του φορέα δηλαδή που φέρει όλα τα αμαρτήματα των 100 και πλέον ταμείων τα οποία υπήρχαν τα χρόνια της “ευημερίας” δηλ. της μάσας και της ξάπλας. Τα χρόνια όπου μπορούσαν να μαζευτούν 200 νοματαίοι και να φτιάξουν ένα ταμείο το οποίο πλήρωνε συντάξεις, νοσοκομεία, φάρμακα, αεροθεραπείες, προίκιζε “απόρους κορασίδας “κλπ. χωρίς να νοιάζεται για το κόστος, αφού γνώριζε προκαταβολικά, ότι οποιοδήποτε έλλειμμα και αν προέκυπτε, θα το πλήρωνε το κράτος-πατερούλης (από χρήματα που δεν είχε, αλλά δανειζόταν).

Όταν όμως έφτασε ο κόμπος στο χτένι (χρεωκοπία) και  σύμφωνα με την αρχαιότατη Ελληνοκεντρική αντίληψη θεραπείας ανυπέρβλητων προβλημάτων, δηλαδή “πονάει δόντι κόβεις κεφάλι”, σκέφτηκαν οι “εγκέφαλοι” να δημιουργήσουν ΕΝΑ (!) ενιαίο ταμείο το οποίο θα κάλυπτε όλη τη βρώμα και δυσωδία των ξεχαρβαλωμένων ταμείων. Δηλαδή και παντελώς βλάξ να είσαι καταλαβαίνεις, ότι είναι σχεδόν απίθανο να λειτουργήσει ένα τέτοιο ταμείο, το οποίο θα έπρεπε (σχεδόν αυτόματα) να συντονίσει και ομαδοποιήσει 13 διαφορετικά μηχανογραφικά συστήματα, πλήθος μη μηχανογραφημένων ενσήμων και να εξυπηρετεί 2.500.000 συνταξιούχους και 4.000.000 ασφαλισμένους. Τέλος πάντων, το θέμα μας δεν είναι πώς τα πάει ο ΕΦΚΑ, αλλά ο 1555.

Δημιουργήθηκε λοιπόν το ταμείο και, μέσα σε όλα, πήρανε και ένα τηλεφωνικό κέντρο προς εξυπηρέτηση των πολιτών και δώσανε και τον αριθμό που προαναφέραμε, δηλαδή 1555 (για να το εμπεδώσουμε).

Ψάχνοντας  πριν λίγες μέρες να βρω, μέσω της ιστοσελίδας του  ΕΦΚΑ, κάποια άκρη για τον επανυπολογισμό των συντάξεων και μη βρίσκοντας, σκέφθηκα να πάρω ένα τηλέφωνο, το οποίο ήταν σε περίοπτη θέση στη σελίδα επικοινωνίας. Θα καταλάβατε πιστεύω ότι ήταν το περί ου ο λόγος, 1555.

Καλώ το τηλέφωνο και ακούω μιά γυναικεία φωνή να απαντά ξερά “ο αριθμός που καλείτε είναι κατειλημμένος” και αμέσως ένα “μπίπ”. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν μήπως είχε γίνει κάποιο λάθος και πήρα άλλο αριθμό. Ξανακαλώ, τα ίδια. Ξανακαλώ, τα ίδια. Εντάξει είπα, αυτοί είναι. Τέτοια ταχύτητα αντίδρασης με κοφτό και αποφασιστικό τρόπο, μόνο ένας σοβαρός δημόσιος οργανισμός μπορεί να διαθέτει.

Μετά από 7 αποτυχημένες προσπάθειες και αφού ανέβαινε η πίεσή μου, πήρα ένα χαπάκι και άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως θα μπορούσε (λέω εγώ τώρα) το ηχογραφημένο μήνυμα να λέει: ” Καλημέρα σας. Έχετε καλέσει το τηλεφωνικό κέντρο του ΕΦΚΑ. Λυπούμαστε, αλλά αυτή τη στιγμή όλες οι γραμμές μας είναι κατειλημμένες. Παρακαλούμε καλέστε αργότερα.” (Διαισθάνομαι, ότι εδώ πολλοί από εσάς θα αναρωτιόσαστε “Τι λέει ο άνθρωπος; Πού ζει;). Ζω εδώ στη χώρα του τραλαλά. Όμως προβληματίζομαι. Εάν είχατε αγοράσει π.χ  μιά ηλεκτρική κουζίνα από ένα κατάστημα και σας χάλαγε και προσπαθούσατε να επικοινωνήσετε τηλεφωνικά με τον πωλητή και σας απαντούσε όπως ο ΕΦΚΑ, τι θα κάνατε, αλήθεια; Ρητορικό το ερώτημα, καθώς η απάντηση είναι μία και μόνη. Θα αναστατώνατε τον κόσμο, θα βρίζατε την επιχείρηση, θα διεκδικούσατε αποζημίωση κλπ και καλά θα κάνατε. Στην περίπτωση όμως όπου ο υπάλληλος είναι δημόσιος, σφυρίζουμε αδιάφορα, λέμε στους φίλους μας το συμβάν, κουνάνε όλοι το κεφάλι τους και μετά καληνύχτα σας. Και αν τολμήσει κάποιος να ζητήσει καμιά αλλαγή στον τρόπο ελέγχου των υπαλλήλων (δεν διανοούμαι να πω τη λέξη “αξιολόγηση”), τότε μαύρο φίδι που τον έφαγε.

Συνεχίζω, καθώς σκέφτομαι συνεχώς γιατί να απαντά με αυτό τον τρόπο ο “Φορέας”. Μήπως είναι αναίσθητοι, μήπως σαδιστές, μήπως απλά τιμούν τις παραδόσεις του Ελληνικού κράτους; Δεν μπορώ να καταλάβω, τι κρύβεται. Με τα πολλά κατέληξα στην εξής σκέψη. Μάλλον τους παρεξήγησα. Σκέφτηκα, ότι αν απαντούσαν έτσι όπως εγώ επιθυμούσα, πιθανό να  υπάρχουν δυο-τρία μειονεκτήματα.

Το πρώτο είναι, ότι, όταν επικοινωνείς με ένα  Δημόσιο Οργανισμό, η ευγένεια -εκ μέρους του- μπορεί να παρεξηγηθεί, διότι σχεδόν διακόσια χρόνια τώρα το κράτος-αφέντης μάς είχε μάθει να είναι απόμακρο, απωθητικό, λιγομίλητο, πολύ αυστηρό που να θυμίζει και λίγο στρατό. Μην ξεχνάμε, εξ΄ άλλου πόσο χρόνια κυβερνιόμαστε από κινηματίες, πραξικοπηματίες, δικτάτορες, βασιλιάδες και λοιπούς “σωτήρες” της χώρας, Ε, μας έμεινε το κουσούρι του υποτακτικού. Και ξαφνικά να απολογείται με “λυπούμαστε” και “παρακαλούμε” και άλλα σαχλά, ε, τότε χάνει το κύρος του. Εκτός αυτού, διότι υπάρχει και μία μερίδα συμπολιτών μας οι οποίοι έχουν μεγαλώσει αλλιώς, πες το “αντρικά”, πες το “μάγκικα”, πες το “αλανιάρικα”, οπότε μόλις ακούσουν τα “παρακαλώ” κλπ, η αναμενόμενη αντίδραση θα είναι του τύπου “άστα μωρή αυτά τα σαλιαρίσματα και σύνδεσέ με αμέσως, μη σου…”. Φυσικά το cd με τα μαγνητοφωνημένα μηνύματα, δεν προβλέπει κατάλληλες απαντήσεις, αλλά  δεν πειράζει (μην τους ανοίξουμε και τα μάτια).

Το δεύτερο μειονέκτημα είναι ότι, εάν το ηχητικό μήνυμα είναι μεγάλης διάρκειας, τότε θα “εξυπηρετούνται” λιγότεροι πελάτες και επομένως θα υπάρχουν περισσότερα σιχτιρίσματα. Άρα, σοφό το μήνυμα και μην ξεχνάμε “ουκ εν τω πολλώ το ευ…”.

Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι, ότι εξακολουθώ να εκνευρίζομαι μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι. Ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω αυτή την ψυχρότητα, την αφασιακή συνεννόηση, τη συγκαλυμμένη αγένεια, την προσφώνηση στον ενικό, τη δυστροπία και το αγέλαστο των -περισσοτέρων-κρατικών λειτουργών.

“Λειτουργοί”. Λέξη βαριά η οποία παραπέμπει σε κάτι θείο, σε κάτι που προκαλεί δέος (και συνεπώς υποταγή) με στόχο να  μετριάσουμε τον απαίσιο τρόπο συμπεριφοράς των υπαλλήλων. Πώς λέγανε παλιά το ξύδι, “γλυκάδι” για να “προστατεύσουν” τα κρασιά, πώς λένε τα γραφεία κηδειών, “γραφεία αναχωρήσεων” για να γλυκάνουν τον πόνο; Κάπως έτσι. (Εξαιρώ την ΟΛΜΕ διότι είναι η μόνη τα μέλη της οποίας δικαιούνται να φέρουν τον τίτλο του λειτουργού, φυσικά με τις ιδιαιτερότητές της).

Και για να μην περιοριστούμε στις προσωπικές επαφές με το δημόσιο θηρίο, θυμάμαι  ακόμα ( και πάλι μου τη “δίνει”) τον τρόπο αλληλογραφίας  είτε απλού πολίτη, είτε επιχείρησης είτε οποιουδήποτε με τη Δημόσια Διοίκηση (όπως παρατηρήσατε εξακολουθώ να γράφω τη Δημόσια Διοίκηση με κεφαλαία, φαντασθείτε τι πλύση εγκεφάλου έχω υποστεί).

Ο κλασικός λοιπόν τύπος αλληλογραφίας ήταν (και δυστυχώς εν μέρει εξακολουθεί να είναι) ο εξής:

Ήθελες, λόγου χάριν, να γνωρίζεις με ποιές προϋποθέσεις θα μπορούσες να εξαγοράσεις όλη ή μέρος της στρατιωτικής σου θητείας, για να την υπολογίσεις στη σύνταξή σου. Θα έπρεπε, λογικό, να απευθυνθείς στο π.χ.  ΙΚΑ της περιοχής σου, στέλνοντας μιά επιστολή, ρωτώντας τα σχετικά και το συνολικό κόστος εξαγοράς.

Συνέτασσες μία επιστολή ή εσύ ή κάποιος φίλος ή πιό σοφά κάποιος δικηγόρος διότι έπρεπε να έχει κάποια τυποποιημένη μορφή και την ταχυδρομούσες, αποστέλλοντας ,ταυτόχρονα, όλα τα σχετικά δικαιολογητικά, βεβαιώσεις, παραστατικά κλπ.

Η επιστολή αυτή θα έπρεπε να εκπέμπει απόλυτο σεβασμό προς αυτόν που απευθυνόταν, να αρχίζει με την  προσφώνηση “αξιότιμοι κύριοι” ή “αξιοσέβαστοι κύριοι” , να είναι συντακτικά άψογη   και να κλείνει με επίσης ευγενική “αποφώνηση” του τύπου “διατελούμεν μετά τιμής”, ή με “προσήκουσα τιμή” ή προκειμένου περί αιτήσεως “ευπειθέστατος ο αιτών” ή κάτι αναλόγου δουλικού περιεχομένου.

Η απάντηση – μετά από πόσο χρόνο δεν είχε και δεν έχει ακόμα κανένα νόημα, δεδομένου ότι σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες το προσωπικό είναι μονίμως ανεπαρκές, άρα οποιαδήποτε αργοπορία είναι δικαιολογημένη- θα ήταν, περίπου,  η εξής:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ή ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ή ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

(καμία σημασία δεν έχει διότι -ως γνωστόν- “το κράτος έχει συνέχεια”)

ΙΔΡΥΜΑ………………..

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ Ε΄

ΤΜΗΜΑ Β1

ΓΡΑΦΕΙΟ 12

ΤΗΛ. ……………………..

 

Προς:

Ηλία Πορτοκαλάκη

Φάρο συμπλέγματος Φαιονησίδων Δωδεκανήσου

Τήλος

Σχετ. Επιστολή σας της ΧΧ.ΧΧ.ΧΧΧΧ.

Σε απάντηση της παραπάνω επιστολής σας ( ή εις απάντησιν της ύπερθεν επιστολής σας), σας γνωρίζουμε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Ν.4586/1932, όπως αυτό τροποποιήθηκε από την παράγρ, 4 του Ν. 5436/1955 και συμπληρώθηκε από το άρθρο 8 του Ν. 3323/1967, δικαιούσθε της εξαγοράς της στρατιωτικής σας θητείας. Για περισσότερες πληροφορίες θα πρέπει να προσέλθετε στην υπηρεσία μας. (Για ευνοήτους λόγους).

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

(Σφραγίς)

Ιδού η απλότης, η λιτότης, η Δωρικότης και η σαφήνεια των αλληλογραφούντων  με τη διοίκηση. Ο έστι μεθερμηνευόμενο,. Πάρε τη βάρκα από το φάρο, πήγαινε στην Τήλο. Πάρε το καράβι από την Τήλο και πήγαινε στη Ρόδο και έλα μια καθημερινή μεταξύ 07.30-13.30 να σου εξηγήσουμε τι πρέπει να κάνεις. Τώρα αν τύχει και έχουμε καμιά απεργία, κάτσε κανά δυό μέρες στη Ρόδο, η οποία σημειωτέον είναι και πολύ όμορφη.

Και μη νομίζετε ότι εάν η παραπάνω επιστολή σταλεί μέσω διαδικτύου θα τύχει καλλίτερης εξυπηρέτησης ή  άλλου περιεχομένου. Και μην, επίσης, πιστεύετε ότι η νέα γενιά των υπαλλήλων θα αλλάξει την κατάσταση .

Και να θέλουν  (αρκετοί το προσπάθησαν)  θα εγκλωβισθούν στα δίχτυα  των “έμπειρων” και σε λίγο καιρό θα έχουν πιστέψει και αυτοί, ότι είναι οι εκλεκτοί του κράτους και οι  υπόλοιποι πρέπει να συμμορφώνονται “προς τας υποδείξεις”. Πριν λοιπόν οι εκάστοτε κυβερνήτες μας “εξοντώσουν” το τέρας τη γραφειοκρατίας, ας δώσουν μερικές κατευθύνσεις-  έστω και “διά ροπάλου”- οι δημόσιοι ταγοί να κατευθύνουν με υπομονή, ευγένεια  και σεβασμό τους πολίτες και όταν με το καλό “σκοτώσουν το τέρας ” (τύφλα να έχει η Λερναία Ύδρα), τότε τα ξαναλέμε.

Υ.Γ Θεωρώ πολύ πιθανό μεγάλη μερίδα αναγνωστών να σκέφτεται. Εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ ασχολείσαι με την αγένεια και τη συμπεριφορά των δημοσίων υπαλλήλων;  Λογικό, αλλά μέχρι να λύσουμε τα μεγάλα παγκόσμια, ημεδαπά και υπαρξιακά μας προβλήματα (τα οποία δεν πρόκειται να λυθούν ποτέ), ε, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην ενοχλεί ο ένας τον άλλον. Άνθρωποι είμαστε.