Ήταν ένας γλυκός εφιάλτης. Ολοφάνερο, ότι κάτι συγκλονιστικό είχε συμβεί. Καθόμουνα-λέει- στην ταράτσα του Public στην πλατεία Συντάγματος πίνοντας καφέ, έχοντας απέναντί μου το κτήριο της Βουλής, μέρος του Εθνικού κήπου και σχεδόν όλο τον Υμηττό, οι πλαγιές του οποίου, είχαν χάσει από ώρα το μενεξεδί χρώμα της μοναδικής δύσης του.
Ξάφνου, χωρίς καμιά προειδοποίηση θορύβου και μέσα σε μιά ακατανόητη ησυχία, λες και το στερέωμα του ουρανού είχε απορροφήσει τον θόρυβο πάντων, μια τεράστια δέσμη φωτός έλαμψε από τον ουρανό και έλουσε όλο το κτήριο του Κοινοβουλίου. Μόνο αυτό το κτήριο. Φυσικά και ταράχτηκα. Οι άλλοι γύρω μου, μάλλον δεν είχαν αντιληφθεί τι είχε συμβεί. Περίεργο. Αποσβολωμένος, κύτταζα τη σταθερή δέσμη και μόλις σήκωσα το κεφάλι μου προς τα πάνω, είδα μιά τεράστια επιγραφή με χρώματα όσα αυτά της ίριδας, που τρεμόσβηνε απαλά. Η γραφή ήταν ευδιάκριτη. “ Εν αυτή, η ποίησις”. Αμηχανία.
Advertisement
Μετά από λίγα λεπτά, θυμήθηκα ένα σαχλοπίνακα που είχαμε κρεμασμένο στην Ε΄ και ΣΤ΄τάξη στο δημοτικό, ο οποίος απεικόνιζε τον Κωνσταντίνο (μετέπειτα Μέγα, ίσως επειδή έσφαξε τη γυναίκα του και το γιό του) ο οποίος, πριν τη μάχη με τον Μαξέντιο στη Μουλβία γέφυρα, είδε στον ουρανό μια τέτοια, ή περίπου τέτοια, δέσμη φωτός με ένα σταυρό και τη φράση “Εν τούτω νίκα”. Και η δική μου οπτασία (;) ήταν σχεδόν ίδια μόνο που η ρήση ήταν διαφορετική. “Εν αυτή, η ποίησις”. { Σε αυτή (τη Βουλή) η ποίηση}.
Ξύπνησα κάθιδρος και ταραγμένος αναλογιζόμενος τι είχα δεί, αλλά -κυρίως- τι σήμαινε το μήνυμα. Αδύνατον να το ερμηνεύσω. Πέρασα το υπόλοιπο της ημέρας σε διαρκή αναστάτωση. Ώσπου, άνοιξα το βράδυ την τηλεόραση, η οποία αναμετέδιδε ζωντανά συνεδρίαση της ολομέλειας της Βουλής. Και επειδή ξέρετε την αδυναμία μου για την αλίευση μαργαριταριών, κάθισα στον καναπέ μου και περίμενα τους δικούς μου πελάτες-αγορητές.
Και ενώ όλα κυλούσαν ομαλά με τις γνωστές ατάκες, τις φωνές και τις “εξυπνάδες”, ξαφνικά ο πρωθυπουργός ζητά το λόγο για λίγα λεπτά. Του δίνεται. Και ω! της έκπληξης, απευθύνεται στον πρώην Υπουργό Εθνικής Άμυνας και στενό του συγκυβερνήτη (ας πούμε συνεταίρο του καλύτερα) και τον επιπλήττει άγρια λέγοντας διάφορα για γέφυρες, ψυχολογικά, σωστικά κλπ μη κατανοητά για εμάς τους κοινούς θνητούς. Σχεδόν αναμενόμενη εξέλιξη, αφού τελευταία είχε αρχίσει κάποια σύγκρουση (;). Τέλος πάντων, δικά τους θέματα. Αυτό όμως το οποίο δεν ήταν αναμενόμενο και άφησε άφωνο το Πανελλήνιο , ήταν ότι η παρέμβασή του έκλεισε με (θα το πω και ας μην το πιστεύετε) ένα στίχο του Κωνσταντίνου Καβάφη (!!) από το ποίημά του “Η Πόλις”. Τον παρακάτω.
“Καινούριους τόπους δεν θα βρείς
δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί.”
Και για όσους δεν κατάλαβαν τι ήθελε να πεί ο “ποιητής”, επεξηγώ : (του λέει) ότι, όσο και αν προσπαθείς να τα βρεις με άλλους, όπου και να ψάχνεις να στεγασθείς, πάλι σε μένα θα προστρέξεις.
Βουβαμάρα στο ακροατήριο, καθώς ο Πρωθυπουργός μας, δεν μας έχει συνηθίσει ούτε έχει δώσει-μέχρι σήμερα- την εντύπωση ότι τον απασχολεί η ποίηση και μάλιστα τέτοιου επιπέδου. Το αντίθετο θα έλεγα. Και όμως, τελικά, όλα γίνονται σ’ αυτόν τον κόσμο.
Πάντως, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, προσωπικά περίμενα να συμβουλέψει τον πρώην υπουργό του, με κάτι που τους ενώνει, ας πούμε θρησκευτικό, καθώς είναι γνωστό ότι περισσότερο τον επηρεάζει ο προκαθήμενος της εκκλησίας, παρά ο Καβάφης. ( Ο Φίλης κάτι ξέρει).
Ας πούμε, θα μπορούσε να του πεί.
“Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρίς, απαρνήσεις με”.
Το τρις, θα μπορούσε να είναι τετράκις, αφού κάτι του είπε ο πρωθυπουργός για τέσσερις φορές γέφυρες για να ακούσουν κάποιοι, για Σαμαράδες, για ευγνωμοσύνες και κάτι άλλα ακαταλαβίστικα.
Από την άλλη μεριά, ο πρώην υπουργός απάντησε με κάτι ηρωικό και βαθιά πατριωτικό (τι υπουργός άμυνας ήταν), με ένα στίχο από το ποίημα του Ι. Στρατήγη “ Ο Ματρόζος”, ο οποίος λέει.
“Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα
οι καπετάνιοι σαν κι΄ εσέ δεν θα φορούσαν στέμμα.”
Πιστεύω το πιάσατε το νόημα.
Βέβαια θα μπορούσε να του απαντήσει και αυτός με Καβάφη (πού να το φανταστεί όμως ο καημένος-κεκαυμένος-Καμμένος), με τον παρακάτω στίχο:
“Δεν αποθνήσκουν οι θεοί.
Η πίστις αποθνήσκει, του αχαρίστου όχλου των πιστών.”
Ή εναλλακτικά, θα μπορούσε να του πει και αυτός ταπεινά και ιερατικά:
“Αντί του μάνα, χολήν”.
Αυτά τα απίστευτα στη Βουλή των Ελλήνων.
ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ.
Και αναρωτιέμαι. Έχει κανένας ακόμα αμφιβολία ότι υπάρχει θεός της Ελλάδας; Τι ήταν αυτό που προξένησε την παρέμβασή Του και έστειλε το σημάδι Του;
Άγνωσται αι βουλαί. Μην είναι η ποίηση όμως, που θα κατευνάσει τα πάθη για ένα νέο ξεκίνημα του λαού μας; Πιθανόν. Γιατί τι είναι η ποίηση; Κατά πολλούς, η ανώτερη μορφή έκφρασης, που μαλακώνει τους ανθρώπους και τους φέρνει πιο κοντά. Αξίζει να δείτε-όσοι δεν μπορέσατε-τα στιγμιότυπα αυτά από το διαδίκτυο.
Μετά τις ομιλίες των δύο παλιών φίλων, άλλαξε όλο το κλίμα μέσα στη Βουλή. Παραμερίστηκαν οι οξείες αντιπαραθέσεις, οι προσωπικές επιθέσεις, τα υπονοούμενα και φάνηκαν τα αγνά αισθήματα, η καλωσύνη, η μεγαλοψυχία ανθρώπων που δεν περίμενες να δεις ότι διαθέτουν τέτοια χαρίσματα και όλα αυτά, μετά από απαγγελίες ποιημάτων και μάλιστα υψηλού επιπέδου ποιητών.
Είμαι απολύτως βέβαιος πλέον, ότι στο μέλλον, αντί οι ομιλητές να κλείνουν τις ομιλίες τους με τις γνωστές κορώνες οι οποίες εκτοξεύονται σε υψηλότατους τόνους για να προκαλέσουν το φρενήρες χειροκρότημα των βουλευτών-χειροκροτητών, θα κάνουν μια μικρή παύση, θα κοιτούν κατάματα τον πολιτικό τους αντίπαλο και θα του λένε-τάχα-συμβουλευτικά, ένα-δύο στίχους από γνωστό ποιητή, καθηλώνοντας το ακροατήριο , σπέρνοντας ταυτόχρονα στους δικούς τους άκρατο θαυμασμό και σεβασμό. Θα επικρατεί για λίγο σιωπή μέχρι να συνειδητοποιήσουν τι λέει ο αρχηγός-ποιητής και μετά από λίγα δευτερόλεπτα, θα ξεσπούν σε χειροκροτήματα οι δικοί του και σε χαχανητά οι υπόλοιποι.
Τώρα, στη συγκεκριμένη συνεδρίαση, επειδή υπήρξε αιφνιδιασμός, παρατηρήθηκαν τα ακόλουθα.
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δέχθηκε μειδιώντας το μπρα ντε φερ των “ποιητών” και αυτό το μειδίαμα κράτησε τουλάχιστον 5 λεπτά (εμένα μου θύμιζε τον Τζόκερ στο Μπάτμαν με το μόνιμο σαρδόνιο χαμόγελο). Προφανώς ο άνθρωπος δεν περίμενε τέτοια εξέλιξη, γι’ αυτό και η αμηχανία. Μπορεί, προς στιγμήν, να σκέφτηκε να πεί καμιά μαντινάδα (ως Κρητικογενής), αλλά πάλι αυτό θα ήταν επικίνδυνο, γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει την (ευγενική, ως συνήθως) απάντηση του άλλου Κρητίκαρου (ξέρετε, του Homo Sfakiactus) και μετά άντε να καθαρίσεις.
Από την υπόλοιπη αντιπολίτευση, η γνωστή επιθετική κυρία, έψαχνε την τσάντα της να βρει καμιά ανθολογία, αλλά το μόνο που υπήρχε (από παλιά) ήταν το “ Πράσινο βιβλίο” του Καντάφι, ο οποίος το είχε δωρίσει στον πατέρα της. Κρίμα.
Ο έτερος των αντιπολιτευομένων, ψαχούλευε τον χαρτοφύλακά του (ξέρετε αυτοί που είναι σαν μεγάλοι φάκελοι δερματίνης, που κρατούν ηλικιωμένοι στην ουρά της Εθνικής Τράπεζας για να πάρουν τη σύνταξη) για ποιήματα, έβρισκε όμως μόνο αποφθέγματα του Μαρξ και του Λένιν. Δεν είχε προβλέψει, ούτε αυτός, να έχει, τουλάχιστον, ένα Ρίτσο.
Κάτι καλόπαιδα στα άκρα δεξιά έδρανα, χαμογελούσαν ειρωνικά, μουρμουρίζοντας πώς καταντάει ο άνθρωπος να ασχολείται με την ποίηση, αντί με την ευγονική.
Οι υπόλοιποι ακόμα ψάχνονται.
Κοντολογίς, ο πρωθυπουργός, τους κατέλαβε εξαπίνης. Και σε τι θέμα!
Τελειώνω, με κάτι το οποίο θα σας εκμυστηρευτώ και το οποίο σας καλώ να το λάβετε σοβαρά υπ΄ όψιν. Είχα καταλάβει από καιρό, ότι κάτι πάει να γίνει στη Βουλή μας, για να αμβλυνθεί η κακή εικόνα της από φραστικά ατοπήματα, αναίτιες επιθέσεις, τραμπουκισμούς κλπ., επικειμένου και του ανοίγματος του κυβερνώντος κόμματος προς την κεντροαριστερά, για τη δημιουργία μετώπου “ενάντια στο φασισμό”(τώρα τον θυμήθηκαν) και τον νεοφιλελευθερισμό (φτου κακά). Λογικό, διότι πώς θα συνεργασθείς με “άλλες δημοκρατικές δυνάμεις”, τις οποίες επί, τουλάχιστον, 8 χρόνια καθύβριζες καθημερινά;. Ενώ τώρα, εν ονόματι του φασιστικού κινδύνου, ψωμί και αλάτι και υψηλή διανόηση. Μεγαλοφυές σχέδιο, για ηλίθιους αποδέκτες.
Αυτό ( το άνοιγμα) φάνηκε, λίγους μήνες πριν, από την ομιλία του Υπουργού Οικονομικών , κατά τη συζήτηση της πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης. Εκεί ο Αγγλοσπουδαγμένος και μάλιστα στα εξέχοντα ιδιωτικά, κολλέγιο Ήτον και Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, υπουργός, άρχισε την ομιλία του ποιητικά με τον παρακάτω στίχο του Rudyard Kipling (και όχι του William Blake, όπως από λάθος ανέφερε).
“What should they know of England, who only England know? “
ήτοι, “τι ξέρουν αυτοί για την Αγγλία, οι οποίοι μόνο την Αγγλία ξέρουν;”
Δηλαδή, αν δεν ξέρεις τι γίνεται έξω από την Αγγλία (στον κόσμο), δεν μπορείς να ξέρεις (τι είναι καλό για ) την Αγγλία. Σοφό. Αντικαταστήσατε τη λέξη Αγγλία με Ελλάδα και κρίνατε. Με μια μικρή όμως λεπτομέρεια. Αυτά ισχύουν 100% για τους Άγγλους. Για εμάς, μπορεί να φαίνεται σωστό, όμως παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι οι Έλληνες γεννιούνται γνωρίζοντες, σχεδόν, τα πάντα. Τι να κάνουμε δηλαδή, αφού η φύση μας έχει προικίσει έτσι;
Όπως καταλαβαίνετε, οι λογογράφοι (των αρχηγών) θα πρέπει πλέον να ψάχνουν, εκτός από τα συνήθη πολιτικά επιχειρήματα, πολύ ποίηση, αποφθέγματα αρχαίων Ελλήνων (άντε και μερικών Λατίνων), ρήσεις Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, ατάκες παλαιών σημαντικών πολιτικών κλπ. Αυτά για αρχή, διότι πιστεύω ότι στα άμεσο μέλλον, η κουλτούρα στη Βουλή θα επεκταθεί και σε άλλους τομείς όπως, θέατρο (ό,τι πρέπει για πολιτικούς- ηθοποιούς), ρητορική (που τόσο πολύ ανάγκη έχει η πλειοψηφία των “πατέρων του έθνους, μήπως και σταματήσουν ,εν μέρει, την ξερή ανάγνωση έτοιμων κειμένων), λογοτεχνία, μουσική και , ίσως, μπαλέτο.
Κλείνω στο κλίμα του άρθρου, με κάποιους στίχους από ένα ποίημα αγαπημένου μου ποιητή, από αγαπημένο μου νησί, στον οποίο ακουμπούσα ευλαβικά , όταν είχα τις μαύρες μου (στο φάρο).
Ο Ρωμηός στον Παράδεισο
του Γεωργίου Σουρή (Ερμούπολη Σύρου 1852, Αθήνα 1919)
Θεούλη μου τι σού ‘λθε να μ΄ αγιάσεις;
νομίζεις πως θα μ΄ έμελλε καθόλου
αν ήθελες και μένα να κολάσεις
και μ΄ έστελνες παρέα του διαβόλου;
Μ΄ αρέσει ο Παράδεισος, αλήθεια,
χωρίς δουλειά σκοτώνω τον καιρό
βλέπω αγίους δίπλα μου σωρό
διαβάζω συναξάρια, παραμύθια
κι΄ ακούω και τραγούδια θεϊκά
μα, έλα που δεν έχετε συνήθεια
να λέτε κι΄ ένα δυό πολιτικά!!
Kythira Online
