Διοικητικός Φαροφύλακας

Χαθήκαμε ε; Σκέφθηκα να σταματήσω λίγο τη γκρίνια και να ψάχνω για τα παράξενα που συμβαίνουν στη χώρα, όπου οι περισσότεροι έχουν ασπασθεί την ιδεολογία του Ταρτουφισμού.*

Είπα μήπως μετά τις εκλογές και την καλοκαιρινή ραστώνη, θα ηρεμούσαν τα πράγματα και η χαριτόβρυτος Ελλάς θα έμπαινε σε μία φάση πολιτικής ομαλότητας. Δεν λέω “κανονικότητα” διότι και αυτή η λέξη έχασε το νόημά της (άντε μετά τα Ελληνόπουλα να καταλάβουν τη σημασία κάθε λέξης).

Αλλά και να αγιάσεις δεν σε αφήνουν. Ομολογώ επίσης, ότι ήθελα από καιρό να αρχίσω να γράφω τα κουλά μου, αλλά είχα κάτι προσωπικές υποθέσεις, τις οποίες ήθελα να διεκπεραιώσω πριν ασχοληθώ με αυτά.

Το εκμυστηρεύομαι σε εσάς και μόνο, τους  αναγνώστες των Κυθηραϊκών και παρακαλώ να μη βγει παραέξω.

Περί τα μέσα Οκτωβρίου, όταν ανακοινώθηκε ότι θα αντικατασταθούν οι Διοικητές των Νοσοκομείων, μπήκα στον πειρασμό να υποβάλλω και εγώ την απαιτούμενη αίτηση. Από την προκήρυξη διαπίστωσα ότι τα τυπικά, αλλά και ουσιαστικά προσόντα τα κατείχα, επομένως δεν θα υπήρχε θέμα για την επιλογή μου.

Τα τυπικά μου προσόντα θεωρούσα ότι είναι πολύ ανώτερα των υπολοίπων, καθώς ( όπως σας έχω αναπτύξει κατά καιρούς), υπηρέτησα με πίστη και σθένος σε διάφορους φάρους της χώρας, ήμουν Δημόσιος υπάλληλος επί 32 συναπτά έτη, δούλευα ασταμάτητα 24 ώρες το 24ωρο (με μικρά διαλείμματα για ψάρεμα), είμαι  Εθνικόφρων και πατριώτης και πιστεύω όλοι να κατανοείτε το βάρος της ευθύνης μου και της επίπονης δουλειάς μου.

Τα διοικητικά μου προσόντα είναι αναμφισβήτητα, διότι μόνος μου διοικούσα όλο το φάρο, από τον  έλεγχο του ηλεκτρικού πίνακα με τις ασφάλειες, την τροφοδοσία, την εκπαίδευση νέων φαροφυλάκων, μέχρι τις επισκέψεις επισήμων και μαθητών και τόσα άλλα καθημερινά, για τα οποία εάν δεν μοχθήσεις δεν θα τα βγάλεις πέρα.

Όσον αφορά στα ουσιαστικά προσόντα, μπορεί να μην κατέχω διπλώματα της ιατρικής επιστήμης (εξ΄ άλλου δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση-και σωστά) όμως και μόνο το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια, όποια αρρώστια και αν τύχαινε, μόνος μου κατόρθωνα, με το μικρό μου φαρμακείο στο φάρο να την ξεπερνάω, αυτό κάτι σπουδαίο σημαίνει. Χώρια από τις δεκάδες περιθάλψεις και σωτηρίες σε, τραυματισμένα από τα μανιασμένα κύματα, θαλασσοπούλια. Δεν θέλω να περιαυτολογήσω, αλλά ούτε μια φορά δεν μπήκα σε νοσοκομείο.

Με όλα αυτά τα προσόντα και με προηγούμενη πληροφόρηση, ότι είχε γίνει Διοικητής Νοσοκομείου μέχρι και ιδιοκτήτης συνεργείου (προφανώς ο συνάδελφος  συντηρούσε το ασθενοφόρο), θεώρησα καθήκον μου προς την πατρίδα, να υποβάλλω την αίτηση.

Μάλιστα, για να διευκολύνω την επιτροπή επιλογών, πρότεινα να αναλάβω τη Διοίκηση του Ν.Ν.Π. (Ναυτικού Νοσοκομείου Πειραιώς), λόγω της προηγούμενης ναυτικής μου εμπειρίας.

Μέχρι σήμερα όμως, δεν έχω καμία ενημέρωση για την τύχη της αίτησής μου, αλλά υποψιάζομαι, ότι ίσως έχει παίξει ρόλο ένας παράγοντας στον οποίο δεν είχα δώσει τόση σημασία. Πρόκειται για την ηλικία μου. Δυστυχώς είμαι σχετικά νέος (μόλις 73 ετών), οπότε είμαι σίγουρος ότι άλλοι εκλεκτοί υποψήφιοι οι οποίοι βρίσκονται γύρω στα 80 plus, θα έχουν προβάδισμα. Δεν πειράζει. Έχω χρόνο και υπομονή και πιστεύω ότι ο Κύριος θα με βοηθήσει παίρνοντας εγκαίρως στις αγκάλες Του κάποιους από τους επιτυχόντας.

Θα μπορούσα βέβαια, να έχω μιλήσει στο θείο μου το Ναύαρχο, να μιλήσει στον αρχηγό, να μιλήσει στον υπουργό, να μιλήσει στην επιτροπή για μένα, αλλά στενοί μου συνάδελφοι με πληροφόρησαν ότι σε αυτή (την επιτροπή) δεν περνάει το “μέσον” (!!!), οπότε δεν το αποτόλμησα. Εξ άλλου δεν το ήθελα κι εγώ κατά βάθος διότι δεν θα το άντεχε η αξιοπρέπειά μου. Θέλω τη θέση με το σπαθί μου.

Κάποιοι από εσάς ίσως σκέφτονται ότι η προσφορά μου αποσκοπεί στην αύξηση των μηνιαίων εσόδων μου, και κάποιων ίσως “έκτακτων” προσόδων. Ουδέν όμως ψευδέστερο αυτού. Η προσφορά μου είναι ανιδιοτελής όπως όλος ο πρότερος βίος μου. Φυσικά δεν θα αρνηθώ τον οποιονδήποτε μισθό, αλλά και πάλι σας διαβεβαιώ δεν ήταν αυτός ο βασικός μου στόχος.

Περί αυτού, έχω ήδη  ενημερώσει τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου ότι ο μισθός μου από το Νοσοκομείο θα διανέμεται σ’ αυτούς καθώς εγώ δεν σκέφτηκα ούτε προς στιγμήν τις χρηματικές (και όχι μόνο…) απολαβές μου. Αυτό όμως θα βοηθήσει και την επιζητούμενη από όλους (τους άσχετους) κατανάλωση, δηλ. “θα πέσουν λεφτά στην αγορά”, άρα θα κινηθεί η οικονομία.(Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας από τα πρωϊνάδικα).

Και αν είχα κάποιους ενδοιασμούς, ήρθε ένα γεγονός και τους διέλυσε (τους ενδοιασμούς). Άκουσα λοιπόν από την τηλεόραση, εκπρόσωπο (θηλυκού γένους) νεοπαγούς κόμματος το οποίο θέλει να λέγεται “προοδευτικό”, “εκσυγχρονιστικό”, “ημιεπαναστατικό”, κλπ σε ερώτηση δημοσιογράφου «ποιά είναι η γνώμη σας για τις τοποθετήσεις Διοικητών Νοσοκομείων», οι οποίες φαίνεται ότι έγιναν με κομματικά κριτήρια, να απαντά (περίπου τα εξής): “αυτό είναι συνηθισμένο φαινόμενο από παλιά. Στην προηγούμενη κυβέρνηση τους διόριζε ο Σύριζα, τώρα τους διορίζει η Νέα Δημοκρατία. Και να  σας πώ και κάτι. Αυτό έχει μία λογική, για να ακολουθούν (οι διοικητές) την κυβερνητική πολιτική”. ‘Ώπα είπα. Εδώ έχει ψωμί. Αφού και αυτό το κόμμα υιοθετεί τη θέση ότι αυτό που συμβαίνει είναι “φυσιολογικό” και ότι οι Διοικητές καλούνται απλά να διεκπεραιώσουν την πολιτική της κυβέρνησης, τότε ποιός άλλος καλύτερα από εμένα θα μπορούσε να το κάνει;

Εγώ μιά ζωή διεκπεραίωνα διαταγές της ηγεσίας μου αμελλητί (κάπου έχω ακούσει αυτή τη λέξη και μου άρεσε)  και χωρίς σχολιασμό, διότι ήμουνα μεν βαθμοφόρος (Κελευστής Α΄) αλλά υπάκουα πάντοτε τους προϊσταμένους μου. Έτσι, χωρίς προβλήματα, τερμάτισα ευδοκίμως την υπηρεσία μου.

Αυτό που λίγο με προβληματίζει είναι οτι τελευταία στο καφενείο που πάω κάθε μέρα, νιώθω κάτι σαν ειρωνίες, σαν πλάκα, σαν καζούρα προς το πρόσωπό μου καθώς με υποδέχονται με προσφωνήσεις του τύπου ” καλημέρα κύριε Διοικητά”, “καλώς τον διεκπεραιωτή”, “γειά σου ρε Ηλία μάνατζερ” κλπ. Όμως εγώ τους αγνοώ καθώς είμαι βαθιά πεπεισμένος, ότι όταν κληθώ να αναλάβω τα καθήκοντά μου, αυτό θα είναι μιά ακόμα προσφορά μου στο Έθνος.

Από την άλλη μεριά, μερικοί ισχυρίζονται ότι για τις θέσεις αυτές θα πρέπει να προσλαμβάνονται εξειδικευμένοι επιστήμονες των οποίων οι σπουδές θα αφορούν αποκλειστικά και μόνο στη Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας.

Προσωπικά, διαφωνώ για τους παρακάτω λόγους.

Κατ΄αρχήν, απ΄ ότι γνωρίζω, οι επιστήμονες αυτοί έχουν σπουδάσει και εργάζονται στο εξωτερικό. Ποιός από αυτούς θα δεχθεί να αναλάβει κάποιο Ελληνικό Δημόσιο Νοσοκομείο με μισθό τρείς και εξήντα; Κανένας. Και έστω ότι έρχεται κάποιος. Πόσο θα αντέξει; Θα τον φάει το μαύρο σκοτάδι, ήτοι οι ημέτεροι,οι κολλητοί, το κόμμα κλπ. Οπότε καλύτερα στο εξωτερικό για να διαφημίζει και τη χώρα μας. Εμείς εδώ, θα τα βρούμε.

Υπάρχουν βέβαια και νέοι επιστήμονες οι οποίοι , ενδεχομένως, να ήθελαν να εργασθούν στη χώρα τους οι οποίοι σίγουρα θα είναι γιάπηδες. Θα αφήσουμε τα δημόσια νοσοκομεία μας σε γιάπηδες; Ήμαρτον. Με τι εμπειρία; με τι γνώση των Ελληνικών ιδιαιτεροτήτων; Μάλλον θα καταστρέψουν και εμάς και την καριέρα τους.

Άρα. Κάποιοι σαν κι  εμένα θα μπορούσαν άνετα να σώσουν την κατάσταση . Άρα καλώς όλα έχουν  δρομολογηθεί. Διότι έτσι έχουμε και την πίττα ολόκληρη (απρόσκοπτη εφαρμογή της πολιτικής μας) και τον σκύλο χορτάτο (την εκλογική μας πελατεία).Τώρα τι αποτέλεσμα θα βγεί; Έλα μωρε τώρα, σιγά το πράμα. Άμα έχεις Ελληνική ψυχή, όλα γίνονται.

 

Υ.Γ. Προβληματίστηκα αρκετά πριν γράψω τα παρακάτω δεδομένου ότι το θέμα διερευνήθηκε διεξοδικά από υπέρτερους εμού  σχολιαστές και μάλιστα-προς τιμήν τους- καταγγελτικά από αυτούς που ανήκουν ιδεολογικά στη συμπολίτευση. Όμως ,σχεδόν όλοι, το αντιμετώπισαν σοβαρά! Αν είναι δυνατόν. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας να θίγονται τέτοια πράγματα με σοβαρά επιχειρήματα. Το έχω ξαναπεί. Διατηρώ ισχυρή την άποψη ότι, εάν ακόμα υπάρχουμε ως έθνος, κατά μεγάλο μέρος, οφείλεται στην ανάδειξη της ξεφτίλας, της κατακραυγής και του (μερικές φορές άδικου) διασυρμού.

 

* Ταρτουφισμός. Η πράξη του υποκρινόμενου τον ηθικό, ενώ είναι ανήθικος. Από τον “Ταρτούφο”, ένα από τα σπουδαιότερα έργα του Μολιέρου.