Άννα Κανδαράκη: Τα Κύθηρα έχουν έναν μαγικό συνδυασμό

Πάντα πίστευα ότι δεν είναι ο τόπος, το χώμα, το νερό ή ο αέρας που καθορίζουν το πώς θα καταγραφεί μια ανάμνηση μέσα μας, είναι οι άνθρωποι που περπατήσαμε μαζί, το χέρι με το οποίο μοιραστήκαμε το πλακόστρωτο στενό, το βλέμμα και τα γέλια που ανταλλάξαμε μέσα στο αυτοκίνητο, τα όνειρα και οι σκέψεις που εμπιστευτήκαμε ξαπλωμένοι στα γυαλιστερά βότσαλα.

Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τα Κύθηρα, γιατί έχω ταυτίσει τις καταπράσινες, μεγάλες –ομολογουμένως– διαδρομές τους με κουβέντες, αναλύσεις, εξομολογήσεις και γέλια. Έχει έναν μαγικό συνδυασμό αυτό το νησί, που ενώνει τις δικές μου ρίζες, αυτές της Πελοποννήσου και της Κρήτης, της στεριάς και της θάλασσας, όχι μονάχα χωροταξικά αλλά και ουσιαστικά. Μ’ έναν εντελώς δικό του ανεξήγητο τρόπο, αυτό το νησί καταφέρνει να είναι μεγάλο αλλά όχι απέραντο, τη μέρα να έχεις αμέτρητες επιλογές, χωρίς όμως να χάνεσαι, και συγχρόνως το βράδυ, στη μαζεμένη του Χώρα, να μετατρέπεται σ’ ένα ζεστό, οικείο μέρος, αφήνοντάς σου ένα αίσθημα νοσταλγίας, σαν γλυκό του κουταλιού, που είσαι σίγουρος ότι το ξέρεις κι ας μην το έχεις δοκιμάσει ποτέ.

Ίσως αυτό το διαφορετικό να έχουν τα χιλιοτραγουδισμένα Κύθηρα, που φοβόμαστε πως «ποτέ δεν θα ξανάρθουν» ακόμα και αν δεν έχουμε προλάβει να πάμε ακόμα: να δημιουργούν αυτή την αίσθηση, όταν πρωτοπατάμε το πόδι μας στη στεριά τους, του να νιώθουμε όλη την καινούργια ξεκούραστη λαχτάρα, που έχει πάντα η όποια πρώτη φορά, και συνάμα όλη τη ζεστασιά, την οικειότητα και την ανεμελιά του παλιού και του γνώριμου.