«Αμπέλου παις, εύφρων οίνος»

Με τους οινοποιητικούς ζυμομύκητες να έχουν ολοκληρώσει το έργο τους- τη μετατροπή των σακχάρων του γλεύκους σε αλκοόλη-, η σκυτάλη της οινοποιητικής διαδικασίας έχει ήδη παραδοθεί από τους  αμπελουργούς στους οινοποιούς.

Χαροποιό το παιδί του αμπελιού, μας λέει ο τίτλος – (εύφρων: ο προξενών χαράν, ευθυμίαν, ο φαιδρύνων, ο καθιστών τινά εύθυμον – Λεξικόν Σταματάκου).

Advertisement

Χαρωπές, το ίδιο, και οι περί το κρασί επιστήμες, εργασίες, ενασχολήσεις. Και ευγενικές. Και αισιόδοξες. Αυτή, η πρώτη και βασική διαπίστωσή μου μετά την πυκνή συναναστροφή με αμπελουργούς και οινοποιούς: σπουδαίους πυρήνες προόδου, δημιουργικού ανταγωνισμού και υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Αποτελεί πλέον μύθο η παλαιότερη εντύπωση, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε οινική παιδεία, ούτε οινική παράδοση. Οι πυκνές εξελίξεις και πρόοδοι γύρω από την αμπελουργία και οινοποίηση, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, στη χώρα μας, μας έχουν απομακρύνει οριστικά από την εποχή όπου η οινική παράδοση εξαντλούνταν στην ετήσια ιδιοπαραγωγή και ιδιοκατανάλωση του κάθε αγροτικού νοικοκυριού. Όπου οι παππούδες μας έφτιαχναν κρασί όπως ήξεραν, ή μάλλον όπως δεν ήξεραν.

Κάπως μεγαλύτερες αμπελουργικές εκμεταλλεύσεις, προμήθευαν χύμα κρασάκι στους αστούς και στα γειτονικά τους ταβερνεία. Και στις δυο περιπτώσεις, όμως, για τις ανάγκες της χρονιάς και μόνο. Όσο, δηλαδή, περίπου μπορούσε να ανασταλεί, κύριος οίδε πώς, ο φυσικός προορισμός του κρασιού: να γίνει ξύδι. Αυτά πλέον ανήκουν στο παρελθόν. Ήδη, μετά την πρώτη εμφάνιση κατά τη δεκαετία του ’70 των πρωτοπόρων μικρών παραγωγών, ογκούται ελπιδοφόρα το κύμα οινοπαραγωγών νέας γενιάς, που με επιστημονικό τρόπο και ερασιτεχνική αγάπη ασκούν την αμπελουργία και την οινοποίηση, «ως εν ναώ διακονούντες», αλλά και «παρ’ οίνω μελετώντες», διαλαλώντας, μέσα από έναν υψηλό επαγγελματισμό, ότι με το κρασί «δεν παίζουμε».

Κύριο, κοινό χαρακτηριστικό στοιχείο όλων αυτών των προικισμένων ανθρώπων, η υψηλότατη (ή ταπεινότατη;) υπηρέτηση, αυτού του πολύμορφου, προϊοντικού διδύμου: του σταφυλιού και του κρασιού. Ακούγοντας και βλέποντάς τους, νιώθεις πόσο παρήγορο είναι ότι η σοφή γενναιοδωρία τής μητέρας φύσης, βρίσκει στο πρόσωπό τους τη συνέχειά της. Γιατί, η φύση δεν κάνει κρασί. Κάνει σταφύλια. Είναι ο άνθρωπος που με προσωπική εργασία: χειρωνακτική, επιστημονική, ερευνητική, δημιουργική επεμβαίνει τόσο στην αμπελουργία όσο και στην οινοποίηση, για την επίτευξη των τόσο θαυμαστών επιδόσεων σε τελικό προϊόν, που όλοι χαιρόμαστε.

Ενδεικτικό των υψηλών τους απαιτήσεων είναι ότι, κατά την αρχαία ελληνική, «οινότευκτη» εποχή, στην αμπελουργία και την οινοποίηση δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ δούλοι.

Με τις θερμότερες ευχές για την ολοκλήρωση, με τον καλύτερο τρόπο, της νέας αμπελουργικής-οινοποιητικής χρονιάς, επ’ ωφελεία των ιδίων, αλλά και ημών των καταναλωτών του ευγενούς, χαροποιού και (ενίοτε) παυσίλυπου προϊόντος των.

*Τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού Τομέα. Email: gcostoulas@gmail.com

.