Πρώτα το σχέδιο και οι υποδομές!

Η ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ανάκαμψη του τουρισμού μετά την πανδημία (αλήθεια, είμαστε σίγουροι ότι τέλειωσε;) μάς φέρνει εμπρός σε μία πραγματικότητα, την οποία πολλοί από μας μάλλον έχουν ξεχάσει ή την έχουν σε χαμηλή προτεραιότητα. Αυτή είναι οι υποδομές!

Για ποίο τουριστικό προϊόν μιλάμε αν δεν έχουμε υποδομές;

Advertisement

Όμως, πριν από αυτό το ερώτημα εύλογα προκύπτει ένα ακόμη. Τι είδους τουρισμό θέλουμε; Αν ξεκινήσουμε από αυτό το τελευταίο πάμε αμέσως στην έλλειψη ενός σαφούς σχεδίου με στρατηγική και προοπτική, το οποίο θα διατυπωθεί, θα γίνει αποδεκτό και όλες οι ενέργειες, κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης, θα κληθούν να το υπηρετούν χωρίς παρεκκλίσεις. Έχουμε κάτι τέτοιο; Ασφαλώς όχι και σημειώνουμε με ικανοποίηση ότι το θέμα αυτό ετέθη από το Δήμαρχο στη συνάντησή του με τα Σωματεία των Αθηνών.

Για να καταρτιστεί όμως ένα τέτοιο σχέδιο απαιτούνται πολλά. Ξεκινάμε από ένα συνέδριο, στο οποίο όμως θα μετέχουν αυτοί που έχουν γνώση των πραγμάτων, οι επιχειρήσεις και ομάδες πολιτών που θα μπορούν να διατυπώσουν απόψεις. Εδώ δυσκολεύουν τα πράγματα, καθώς έχουμε συνηθίσει σε παρόμοια συνέδρια να καταθέτει ο καθένας την άποψή του και να μένουν όλα σε κάποια συρτάρια, αφού ουδείς προχωρεί σε αξιολόγηση των όσων καταγράφονται. Γιατί, άλλος θα θέλει το νησί Μύκονο, άλλος Ίο και Σαντορίνη, άλλος …Αντικύθηρα (την ησυχία του…) και άλλος Κυανή Ακτή ή Μαγιόρκα. Ανάλογα με το συμφέρον του καθενός, τις παραστάσεις που έχει και το μυαλό που κουβαλάει….

Ανεξάρτητα όμως από όλα αυτά από εδώ ξεκινάμε και μετά το κράτος παίρνει το λόγο και εφαρμόζει όσα ή όλα έχουν προταθεί ή όσα μπορεί. Θα πείτε. Τώρα σωθήκαμε…Όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Εμείς απαρτίζουμε το κράτος, εμείς εκλέγουμε, άρα εμείς αποφασίζουμε. (Άλλη μεγάλη κουβέντα εδώ…)

Και πάμε στις υποδομές από τις οποίες ξεκινήσαμε. ας πούμε ότι συμφωνήσαμε σε όλα τα άλλα. Τι να κάνουμε αυτούς που θέλουμε να φέρουμε; Και ποίους θέλουμε; Έχουμε νερό να πιουν, δρόμους να κυκλοφορήσουν, συγκοινωνία να έρθουν, δίκτυα ηλεκτρισμού αξιόπιστα, αποχέτευσης με προδιαγραφές και σοβαρή περιβαλλοντική πολιτική διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος; Αν δεν τα έχουμε επιστρέφουμε στην πρώτη αράδα και αφήνουμε το πρόβλημα στα παιδιά μας ή τα εγγόνια μας.

Και δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε την ικανοποίησή μας από τις προτάσεις στο ταμείο Ανάκαμψης, σε άλλα προγράμματα και τους αγώνες για ένα καλλίτερο αεροδρόμιο. Ευτυχώς κάποια δρομολογούνται, έστω με τους βραδείς ρυθμούς της Ελληνικής πραγματικότητος και της αθάνατης γραφειοκρατίας, όμως εδώ ακριβώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να κάνουμε κάτι ή πολλά, χωρίς όμως αυτά να εντάσσονται σε έναν κεντρικό και αποδεκτό σχεδιασμό.

Επομένως καταλήγουμε. Είναι ΑΜΕΣΗ ανάγκη να αφήσουμε τα μικροπράγματα στην άκρη και να αποδυθούμε σε ένα αγώνα δρόμου για ένα σωστό σχεδιασμό που να περιλαμβάνει: τι θέλουμε, τι μπορούμε, από πού ξεκινάμε. Και όλα αυτά να κληθούν να τα ακολουθήσουν λίγο πολύ ΟΛΟΙ ανεξάρτητα από παρατάξεις, κόμματα και συμφέροντα. Όλα αυτά θα περάσουν πρώτα από το κόσκινο του σχεδιασμού. Διαφορετικά; Καλά είναι και τα καφενεία. Και με ελάχιστες απαιτήσεις!
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΙΟΥΛΙΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022