Δημοτικοί πόροι. Υπηρεσίες, γραφειοκρατία και υποκρισίες

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ σε πρόσφατη ανακοίνωση εν ενεργεία Δημάρχου σε κάποια περιοχή της χώρας που απαντούσε σε πολίτη και του έλεγε τι μπορεί να κάνει ένας Δήμαρχος, όταν χρειάζονται κάπου 100 υπογραφές και κάποιοι μήνες για να πάρει έγκριση να αλλάξει μία λάμπα σε δρόμο του Δήμου του. Και έσπευσαν πολλοί μέσα από τα (πανίσχυρα) μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία ο καθένας μπορεί να «λύσει» προβλήματα, να βρίσει υπουργούς, δημάρχους και άλλους αρμοδίους χωρίς να φοβάται ότι θα τον καλέσουν να αναλάβει αυτός να …λύσει τα προβλήματα, να εκφράσουν τη συμπάθειά τους στον διοικητικά αναξιοπαθούντα Δήμαρχο.

Είναι έτσι τα πράγματα, λοιπόν; Για να πούμε την αλήθεια ίσως είναι και χειρότερα. Η γραφειοκρατία έχει φθάσει στο ζενίθ και για να γίνουν κάποια πράγματα πρέπει οι άνθρωποι αυτοί να έχουν γαϊδουρινή υπομονή, ατσάλινα νεύρα, άφθονες διασυνδέσεις και να έχουν ικανότητα να κάνουν …παρακάμψεις στα δύσβατα μονοπάτια της γραφειοκρατίας.

Advertisement

Όμως, για να πάμε και στο δίκιο που έχει η άλλη πλευρά, δηλαδή το κράτος, όλες αυτές οι διαδικασίες έχουν θεσπισθεί εξ αιτίας των ίδιων των δημάρχων, οι πλείστοι των οποίων έκαναν πάρτι με τα δημοτικά έσοδα, τα οποία τα διέθεταν όπως, όπου και σε όποιον ήθελαν με καθαρά ψηφοθηρικά, ενίοτε δε και με …άλλα, κριτήρια.

Εξάλλου, το μεγαλύτερο ποσοστό των δημοτικών πόρων ήταν κονδύλια που έδινε το κράτος (ακόμη το ίδιο γίνεται) είτε από το πολύπαθο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, είτε από τα «καταραμένα» κοινοτικά κονδύλια, είτε από την είσπραξη για λογαριασμό των Δήμων πόρων που προορίζονται γι’ αυτούς, αλλά δεν τους εισπράττουν αυτοί!

Σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση όμως κυριαρχεί μία μεθόδευση, η οποία γίνεται χρόνια και βολεύει και τις δύο πλευρές. Πρώτα, το κράτος, γιατί έχει στα χέρια του και την πίττα και το μαχαίρι και την κόβει, όπως θέλει και ύστερα τους Δημάρχους που έχουν πάντα πρόχειρη τη δικαιολογία ότι: «φταίει το κράτος», «δεν μας δίνει τα λεφτά μας» «αν μας τα έδινε θα κάναμε θαύματα» και άλλα πολλά.

Και για να μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο καζάνι, όντως κάποιοι έτσι θα έκαναν. Πόσοι; Μία ασήμαντη μειοψηφία. Η πλειοψηφία θα συνέχιζε την παλαιοκομματική μόδα να κάνουν πολιτική για κομματικό, ή και ίδιον καμιά φορά, όφελος. Κι εδώ είναι η υποκρισία αμφοτέρων των πλευρών, που τους εξυπηρετεί θαυμάσια αυτή η ερμαφρόδιτη, πολιτικά απαράδεκτη και οικονομικά επικίνδυνη πολιτική, η οποία μοναδικό αποτέλεσμα έχει να βλάπτονται οι πολίτες, τουτέστιν το κοινωνικό σύνολο.

Και υπάρχει λύση; Ασφαλώς, αφού σε όλα υπάρχει λύση αρκεί να υπάρχει θέληση. Ποία είναι και γιατί δεν την εφαρμόζουν; Ξεκινώντας από το δεύτερο έχουμε δώσει απάντηση. Γιατί δεν θέλει καμία πλευρά ασχέτως αν φωνάζουν αμφότερες η μία εναντίον της άλλης. Η λύση είναι ότι οι Δήμοι να μπορούν να εισπράττουν και να διαχειρίζονται μόνοι τους τα έσοδά τους. Οπότε, αν δεν εισπράττουν τα δημοτικά τέλη για να εξυπηρετήσουν τους πελάτες τους δεν θα έχουν να πληρώσουν τους εργάτες που μαζεύουν τα σκουπίδια, αν διορίζουν π.χ. για ψηφοθηρία ή αν κάνουν εργάκια στους «δικούς» τους, θα πρέπει να εξηγούν στον κόσμο τι έκαναν και να μην τα φορτώνουν στο κράτος. Το οποίο, βέβαια, με τη σειρά του, δεν θα μπορεί να χρησιμοποιεί τα έσοδα που είναι για τους δήμους για τα δικά του …νιτερέσα.

Θέλετε έργα, λοιπόν, πληρώστε τους δημοτικούς φόρους, τους οποίους οι Δήμοι θα προσέχουν πολύ πριν τους θεσμοθετήσουν για να έχουν εισπραξιμότητα, κοινωνική αποδοχή και αποτέλεσμα. Αλλιώς θα καλούνται να λογοδοτήσουν με καθαρά χαρτιά και δεν θα μπορούν να επικαλεσθούν το κακό κράτος ή τους προηγούμενους ή το …κακό το ριζικό τους.

Άραγε θα υπάρξει ποτέ κάποια Ελληνική κυβέρνηση που θα τολμήσει όσα έχουν κάνει όλα τα προηγμένα κράτη; Να δεις για πότε εκλογικεύεται ο ΕΝΦΙΑ, εισπράττεται το νερό, εξαφανίζονται οι παράνομες συνδέσεις, σταματούν οι ασφαλτοστρώσεις των 100μ κάθε χρόνο σε δρόμους των 10χλμ, αυξάνεται ο αριθμός των υπαλλήλων, αλλά μόνον όσων χρειάζονται και στις θέσεις που χρειάζονται και εάν έχουν τα προσόντα και τις αντίστοιχες γνώσεις.

Αλλιώς, μία τετραετία θα επιβιώσουν οι παλαιοκομματικοί και μετά σπιτάκι τους. Φυσικά δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά θα γίνουν κάποτε στο απώτερο μέλλον, αλλά αυτός που γράφει αυτές τις γραμμές και όσοι τις διαβάζουν δεν θα μπορούν να …χειροκροτήσουν τον τολμητία πρωθυπουργό που θα το κάνει. Εννοείται, αν υπάρχει τότε χώρα με τη μορφή που ξέρουμε…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ Φ. 345 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2019 ΤΗΣ ΕΝΤΥΠΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ