Ολγα Κεφαλογιάννη: Σε τέσσερις πράξεις

ΜΕΡΟΣ Α

Η Όλγα Κεφαλογιάννη ανήκει στους πιο ευκατάστατους πολιτικούς. Το χρωστάει στην οικογένειά της καθώς τυγχάνει συγγενής μιας εκ των πιο εύρωστων οικονομικά οικογενειών στην χώρα μας. Γι’ αυτό και το να παραγγείλει χαλιά αξίας 80.000 ευρώ για τον χώρο του γραφείου της στο υπουργείο, μου είχε κάνει ελεεινή εντύπωση, σκιαγραφώντας, δικαίως ή αδίκως, χαρακτήρα, αν και δεν τη γνώριζα προσωπικά.  Αναρωτιόμουν πώς το διανοήθηκε; Γιατί δεν είχε την ανοιχτωσιά, ρε αδελφέ, να φέρει δυο χαλιά από το σπίτι της; Να το πω με λίγες λέξεις; Κάτι τέτοια εγώ τα ονομάζω η φτώχεια του πλούτου. Αντιδρώντας, λοιπόν, ανθρώπινα, και μόνο ακούγοντας περί της διάταξης που ψηφίστηκε σε ένα νομοσχέδιο εξαιρετικά  ευνοϊκό, τόσο ευνοϊκό ώστε να σπεύσει αυτομάτως να κάνει χρήση για το δικό της αιματηρό διαζύγιο, μου ξεσήκωσε ένα σωρό άγρια συναισθήματα, όπως και στους περισσότερους. Έλεος! Έλεος! Η εξουσία ως τσιφλίκι. Ο Αντουανετα-νισμός στο ακριβώς. Μα και το ανοιχτό έδαφος ώστε να επιδεικνύονται ανάλογες συμπεριφορές.

Advertisement

ΜΕΡΟΣ Β 

Τι κατορθώνεται με τη ρύθμιση; Η αναστολή της απόφασης του Πρωτοδικείου μέχρι την απόφαση και του Εφετείου. Κάτι που ισχύει για πολλές νομικές περιπτώσεις. Να τα πούμε με τη σειρά; Με το που χωρίζει ένα ζευγάρι, δύο είναι τα θέματα. Παιδιά, λεφτά. Ητοι ξεκινάμε με τρία βήματα, να είναι καλά οι δικηγόροι:

1. Αγωγή. Το Πρωτοδικείο προσδιορίζεται χρονικά, το λιγότερο, σε έναν χρόνο. Γι’ αυτόν τον λόγο, μη μπορώντας να περιμένουν, καταφεύγουν και σε: 2. Ασφαλιστικά μέτρα. Που προσδιορίζονται από τρεις έως σε έξη μήνες. Οπότε μπορεί κάποιος να ζητήσει και: 3. Προσωρινή διαταγή. Σημειώστε ότι αν το παιδί είναι πάνω από πέντε ετών, μπορεί ο πρόεδρος να ζητήσει να το δει, ιδιωτικά. Τι βάρος σηκώνει η πλατούλα-ψυχούλα ενός παιδιού! Ας το παρακάμψουμε. Εν ολίγοις, αυτό που κυρίως περίμεναν μέχρι τώρα οι γονείς ήταν η απόφαση του Πρωτοδικείου, ενώ πορεύονταν με τις ενδιάμεσες αποφάσεις. Την οποία όμως πρωτόδικη απόφαση, εννοείται επί σφαγών, «στο καπάκι» ο ένας εκ των δυο γονιών θα προχωρούσε και στο Εφετείο. Και, όταν κάποτε θα γινόταν το Εφετείο θα έδινε την τελική απόφαση. «Τελική» τρόπος του λέγειν. Γιατί πάντα υπάρχει έδαφος μαχών με ασφαλιστικά, αγωγές κλπ. Τι έγινε τώρα; Τώρα πια ο ένας γονιός, αν κάτι στην απόφαση και του Πρωτοδικείου δεν το θεωρεί λειτουργικό, γιατί ενδεχομένως στο ενδιάμεσο μπορεί κάτι να έχει αλλάξει ή να έχει παρουσιαστεί στη συμπεριφορά του παιδιού κλπ, θα δύναται να ζητά και την επανεξέταση της απόφασης του Πρωτοδικείου, με γρήγορο χρόνο έκβασης αυτή τη φορά. Γιατί οι χρόνοι συμφέροντος των παιδιών είναι άλλοι χρόνοι.

ΜΕΡΟΣ Γ

Ο κουρνιαχτός που ξεσηκώθηκε οφειλόταν σε δύο θέματα. Το πρώτο ήταν ότι η διάταξη ενσωματώθηκε στον Νόμο περί ΟΠΕΚΕΠΕ… Είναι και να γελάς. Μα, δεν έχουν αίσθηση! Ξανά μπροστά μας «τα χαλιά της Μοιραράκη» ενώ ζούμε εποχή «Πήρε φωτιά το Κορδελιό!»; Και μάλιστα ως Επείγουσα. Αυτά να είναι τα επείγοντα των ημερών! Και δεύτερον, ότι το θέμα συνδέθηκε με την Ολγα Κεφαλογιάννη, ως φωτογραφική διάταξη, αφού και έσπευσε στην ευεργεσία της πριν στεγνώσει το μελάνι. Ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης ανταπάντησε με τα εξής επιχειρήματα: Το εν λόγω νομοσχέδιο συζητήθηκε στην Βουλή επί έξι συνεδριάσεις. Δεν δέχτηκε καμία ένσταση. Η ψηφοφορία έγινε ονομαστική και ψηφίστηκε από 180 βουλευτές, της ΝΔ, του ΚΚΕ και ανεξάρτητων. Η πλειοψηφία δε των υπολοίπων ψήφισε «παρών». Υπερασπιζόμενος όμως το υπουργείο του είπε και κάτι ακόμα. Ότι στο «σώμα» του ΟΠΕΚΕΠΕ ενσωματώθηκαν, πέραν της εν λόγω διάταξης, και άλλες 35 διατάξεις από 12 υπουργεία. Αντιλαμβάνεστε; Aραγε τις διαβάζουν τις διατάξεις; Eχουν πάντα αντίληψη τι υπογράφουν;

ΜΕΡΟΣ Δ

Ωστόσο θα ανοίξω και μια άλλη παράμετρο. Συνεπιμέλεια. Μάλιστα! Για ώριμους ενήλικες, Μάλιστα. Πόσοι είναι οι ευσυνείδητοι, οι ώριμοι; Εμφορούνται οι περισσότεροι από αισθήματα φροντίδας για το παιδί ή για να την «πουν» στον αντίπαλο γονιό; Να βάζουν τρικλοποδιές εύστοχες; Για παράδειγμα, για να μειώσουν την διατροφή στο ήμισυ αφού το (ως ουδέτερο) έχουν μισό μισό. Ένα «τώρα θα σου δείξω εγώ» κυριαρχεί. Οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν φθηνοί, όσο δεν φαντάζεται ανθρώπου νους. Αλλά και πόσα προκύπτουν με τη συνεπιμέλεια! Ας διαβάσουμε ένα κομμάτι από αυτά που κοινοποίησε η Όλγα Κεφαλογιάννη: «Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δυο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία…. ». Σβήστε το όνομα της υπουργού, και όσα ο καθένας μας, όπως και εγώ άλλωστε, έχει δικαίως ή αδίκως διαμορφώσει ενώ δεν γνωρίζει-γνωρίζει. Γράψτε το όνομα όποιου γονιού διπλανής πόρτας και ξαναδιαβάστε. «Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δυο ημέρες…». Βεβαίως υπάρχει εκείνο το «Μου» στα «παιδιά», που βγάζει μάτι και δείχνει αντίληψη. Ωστόσο, τα τεσσάρων ετών παιδιά, κατά την απόφαση της εν λόγω συνεπιμέλειας, αλλάζουν σπίτι κάθε δυο μέρες για να τα χαίρονται και οι δυο γονείς… Χαρές τα παιδιά!

Ξέρετε τι έχω αντιληφθεί; Αν μέσα στο «σώμα» ΟΠΕΚΕΠΕ «ενσωματώθηκαν» αναιδώς, και κατά συνήθεια διαρκείας, 35 διατάξεις 12 υπουργείων, μέσα στην φράση «καλύτερα οι γονείς να χωρίζουν αντί να τραυματίζουν τις ψυχές των παιδιών τους» (με ποσοστά διαζυγίων στους 100 γάμους 50 τα διαζύγια), «ενσωματώνονται» θηριώδη αμαρτήματα και άρρωστα παθογενείς συμπεριφορές εναντίον των ψυχών των παιδιών. Θηριώδη αμαρτήματα.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι μεγάλη η ανάγκη για τη διάδοση της Διαμεσολάβησης. Του θεσμού της Διαμεσολάβησης. Ενημερωθείτε. Μόνο σε αυτόν τον θεσμό μπορεί κανείς να διαπιστώσει γονείς με έντιμες προθέσεις που εννοείται ότι αντιλαμβάνονται παραχωρήσεις. Ανθρωποι ειδικευμένοι να χειρίζονται «σφαγές» και που δίνουν στο ζευγάρι να καταλάβει, ότι το να σέρνει ο ένας τον άλλον σε δικαστήρια σκοτώνει το παιδί τους, εξοντώνοντας και τους ίδιους στο διηνεκές.

Αγαπημένοι μου αναγνώστες, σε όλη αυτή την ιστορία, με όλες τις παραμέτρους της… Από την ενσωμάτωση στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το κράτος όπως σε μερικούς τομείς διαχρονικά λειτουργεί, μέχρι τις ανταλλαγές ανακοινώσεων ενός ακόμα ζεύγους και όσα μπορεί κανείς να «διαβάσει» για μια σχέση όπως παραδόθηκε στο κοινό… (Αλλο κι αυτό!…Τι τραβάμε και το κοινό! Ό,τι πρέπει για Netflix). Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι με θλίβει και συγχρόνως με εξοργίζει περισσότερο. Μέσα μου αναβοσβήνει μια φράση: Τι τραβάν τα παιδιά! Κάθε παιδιά.